Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Η γυναίκα της Ζάκυθος

Η ηθοποιός Όλια Λαζαρίδου και ο σκηνοθέτης Δήμος Αβδελιώδης στον αρχαιολογικό χώρο των Γιτάνων 


«Μια μεγάλη ηθοποιός (Όλια Λαζαρίδου) 
σε ένα σπουδαίο χώρο (Γίτανα). 
Ας το απολαύσουμε!» 

Με αυτή τη προτροπή έσπευσαν θεατρόφιλοι σχεδόν από όλα τα μέρη της ηπείρου να κοινωνήσουν το θεατρικό αυτό δρώμενο. 

Αν και η συγκεκριμένη παράσταση είναι ενταγμένη στο φεστιβάλ Αθηνών, (ακολουθούν ανάλογες παραστάσεις σε 30 αρχαιολογικούς χώρους) κάποιοι «δυστυχείς» ανέμεναν ίσως μια συνηθισμένη «σαβουροκατάσταση» «αναβαθμισμένη» κάπως λόγω της «ιερότητας» του χώρου. 

Το έργο όμως όπως είπαμε ενταγμένο στο φεστιβάλ Αθηνών δεν καθορίστηκε με βάση τη θεατρική παιδεία της κάθε περιοχής. Και αναφέρουμε την θεατρική παιδεία διότι στη δικιά μας περιοχή η θεατρική κουλτούρα περιορίζεται σε κάποιες θεατρικές παραστάσεις που με δυσκολία θα λέγαμε ότι προάγουν, από πλευράς ποιότητας τουλάχιστον, την θεατρική κουλτούρα στο τόπο μας. 

Τα διάφορα θεατρικά σχήματα λόγω του ερασιτεχνικού τους χαρακτήρα δεν είναι και η καλύτερη ένδειξη για τη θεατρική ποιότητα στο τόπο μας. 
Αδιάφορο βέβαια το τι πιστεύουν οι συντελεστές και οι όποιοι παρατρεχαμενοι που μοίρα σκληρή τους όρισε να μεταφέρουν στους ωμούς τους το βαρύτατο φορτίο του πολιτισμού, αυτές οι παραστάσεις ικανοποιούν περισσότερο τους συμμετέχοντες και την παρέα τους παρά τις απαιτήσεις ενός ευρύτερου θεατρόφιλου κοινού. 

Εθισμένο λοιπόν κατά κάποιο τρόπο το κοινό σε τέτοιου είδους παραστάσεις, έσπευσε να παρακολουθήσει και μια σοβαρή παράσταση. Το αποτέλεσμα τους περισσοτέρους τους απογοήτευσε (αναμενόμενο άλλωστε). 

Ίσως η ανεκπλήρωτη κρυφή προσδοκία για κάτι από την πανηγυριώτικη γκλαμουριά των παρελθόντων ετών των κατ’ ευφημισμό πολιτιστικών εκδηλώσεων, ίσως το υπέροχο τοπίο να απέσπασε περισσότερο από ότι θα έπρεπε την προσοχή τους, ίσως και τα δυο, γεγονός είναι ότι αρκετοί έφυγαν με ένα μεγάλο κενό στο στομάχι. 

Η παράσταση σίγουρα δε ήταν πρόσφορη για προσωπική προβολή του κάθε χατζημαλάκα που θεωρεί τον εαυτό του παράγοντα πολιτισμού στο τόπο του.

Εντυπωσιακή η ερμηνεία της Όλια Λαζαρίδου πλήρως εναρμονισμένη στις απαιτήσεις του σκηνοθέτη. 
 Εδώ το κοινό (ένα μεγάλο μέρος τουλάχιστον) έδειξε απροετοίμαστο σε ποιοτικές παραστάσεις ή για να κυριολεκτούμε μαθημένο σε ευκολοχώνευτες λαϊκίστικες παρλαπίπες. Δυστυχώς και εδώ δεν αποφεύχθηκαν οι νεοελληνίστικες υπερβολές. Ότι δεν καταλαβαίνει ο νεοέλληνας το θεωρεί μαλακία. Και δυστυχώς ένα μεγάλο μέρος των «θεατών» βρήκε τουλάχιστον ένα μέρος του έργου «ακαταλαβίστικο». 

 Παρά τις αξιόλογες προσπάθειες που γίνονται στο τόπο μας από συγκεκριμένη θεατρική ομάδα, η επαφή του «θεατρόφιλου» κοινού με το σύγχρονο θέατρο είναι σχεδόν ανύπαρκτη. 

Οι οπαδοί της στρατευμένης τέχνης σίγουρα έχουν εδώ ένα αρκετά μεγάλο μερίδιο ευθύνης. 

Η έλλειψη σοβαρής πολιτιστικής υποδομής, η οποίοι οφείλεται κυρίως στο ότι τα άτομα που ασχολούνται με τα πολιτιστικά δεν έχουν στην ουσία καμία σχέση με το αντικείμενο, επέτρεψε στα θεατρικά μπουλούκια της αρπαχτής (που μα θυμούνται κάθε καλοκαίρι), να καθορίσουν ως ένα βαθμό τη χαμηλή θεατρική ποιότητα στο τόπο μας. 


Υ.Γ. Εσκεμμένα δεν μπήκαμε στη ουσία του θεατρικού έργου. Ας το πράξουν οι πολιτιστικοί ταγοί του τόπου μας που έσπευσαν να κλίσουν «πρώτο τραπέζι πίστα» στη παράσταση. 

Ίσως και να μη θέλαμε να παραδεχθούμε ότι, στο φθόνο, στο μίσος, στην υποψία, στη ψευτιά της ηρωίδας του έργου αναγνωρίσαμε ένα κομμάτι του εαυτού μας. 

Ίσως να ήταν αυτός ο λόγος που ορισμένοι θεώρησαν το έργο δυσνόητο, (στην ουσία δεν θέλησαν να καταλάβουν ) και έσπευσαν μετά το τέλος της παράστασης, το κενό που ένοιωσαν στο στομάχι τους να το αναπληρώσουν με ισχυρή δόση χοληστερίνης στο πλησιέστερο ψητοπωλείο.

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Ας οραματιστούμε μια καινούργια αρχή



Μπορεί οι αγαπητοί αναγνώστες να δυσανασχετούν με την φαινομενικά μονοδιάστατη αντιμετώπιση της πραγματικότητας (και έχουν απόλυτα δίκιο ) αλλά τα γεγονότα καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό και τον απαραίτητο σχολιασμό. 

 Σίγουρα υπάρχουν θέματα βαρύτερης σημασίας που χρίζουν ανάλογων σχολιασμών και παρατηρήσεων. 

Η συντονισμένη όμως επίθεση κατά πάντων των δυο κατ’ εξοχήν εκφραστών του λαϊκισμού στο τόπο μας δεν θα μπορούσε να μείνει ασχολίαστη.
 Η σαβούρα της λαϊκίστικης δεξιάς (όχι της λαϊκής δεξιάς) επιχειρεί μέσα από ένα εμετικό συνονθύλευμα κραυγών και ψιθύρων να δηλώσει κάποια παρουσία στο τόπο μας.

 Προσπαθεί (κατά την γνώμη μας) να αφυπνίσει κάποια φαντάσματα του παρελθόντος που έχουν ρίζες σε νοοτροπίες κυρίως σταλινικού ολοκληρωτισμού. Ενός κρατισμού που οδήγησε την πάλαι ποτέ ισχυρά σοβιετική ένωση όταν ήρθε σε επαφή με την πραγματικότητα να καταρρεύσει μέσα σε μια εβδομάδα. 

Τα επιχειρήματα των μόνο δυο εκφραστών της σαπίλας στο τόπο μας έχουν να κάνουν με την δαιμονοποίηση , (αντίληψη που μας κοροϊδεύει όλος ο σύγχρονος κόσμος), και στην συγκεκριμένη περίπτωση, ότι για όλα τα κακά στο τόπο μας φταίει ο Μπεζας .

 Εμπάθεια που ούτε λύνει προβλήματα αλλά ούτε προσφέρει εναλλακτικές προτάσεις.

 Αντί ως Θεσπρωτοί να αξιοποιήσουμε το Μπεζα (τον όποιο Μπέζα) για το καλό του τόπου, οι πυροβολημένοι προτείνουν …να φύγει ο Μπέζας από την κυβέρνηση.

 Γράφει ο τάπας στις 16/7 /2014
«Από πλευρά μας αυτό κάνουμε, όπως έχουμε καθήκον. Να ευαισθητοποιήσουμε τον πρωθυπουργό ώστε να ανακαλέσει στην τάξη τον συνεργάτη του υφυπουργό, ακόμη και αν χρειαστεί να τον «διώξει» από την κυβερνητική ομάδα»

 Αν διαβάζαμε αυτό το σχόλιο σε αλβανοτσάμικο μπλοκ θα δικαιολογούσαμε κατά κάποιο τρόπο τις προθέσεις του συντάκτη. 

Επειδή η οικονομική κυρίως κρίση ανέδειξε όλα αυτά τα πολιτικά εξαμβλώματα καλό θα ήταν σε όλους αυτούς που σήμερα διακηρύττουν την ανάγκη για μια νέα αρχή να κάνουν και ένα απολογισμό και να αφορίσουν μεθόδους που οι ίδιοι υιοθέτησαν και που μας οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο. 

Σίγουρα η κάθε χρονική περίοδος έχει και τις αντίστοιχες  πολιτικές ιδιαιτερότητες.
Αυτό όμως δεν αποτελεί θέσφατο και για τις επόμενες πολιτικές εξελίξεις. 

Ας φροντίσουν λοιπόν οι πολιτικοί (που έβαλαν την σφραγίδα τους στη Θεσπρωτία) όσοι βέβαια επιθυμούν να έχουν μέλλον στη πολιτική σκηνή της Ελλάδος , να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους αποδεχόμενοι το μερίδιο της πολιτικής ευθύνης που τους αναλογεί. 

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι με γενναιότητα θα το πράξουν. 

Όχι βέβαια για την ασήμαντη επιβεβαίωση αυτής τη ιστοσελίδας αλλά για το καλό της πατρίδας μας και του ελληνισμού.

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Η τιμωρία με τις «επιστροφές»

Όλο και μεγαλώνει το μέγεθος των πακέτων των επιστροφών που καταφθάνουν στο γραφείο της εφημερίδας. 


Αν ισχύει για τους άνακτες το «ισχύς μου η αγάπη του λαού»
τότε για τους εκδότες- δημοσιογράφους 
πρέπει να ισχύει το «ισχύς μου η αγάπη των αναγνωστών». 

Τον φτύνουν και νοιώθει ότι τον ραίνουν με ροδόπεπλα. 
Εκτός τόπου και χρόνου ο τσίου -τσίου ρεπόρτερ. 

Δεν προλαβαίνει ο δόλιος να μαζεύει τα πακέτα των εφημερίδων από τις επιστροφές που στοιβάζονται κάθε βδομάδα στη είσοδο του γραφείου του καθιστώντας κάθε διέλευση αδύνατη. 

Τόσο έχει εξοργίσει τους αναγνώστες με αυτά που γράφει, οι οποίοι αγανακτισμένοι επιστρέφουν μαζικά την εφημερίδα του με ένα μεγάλο «Απαράδεκτη» γραμμένο στη πρώτη σελίδα. 

Το γεγονός αυτό είναι αδιαμφισβήτητο και ο δολιος αναγκάστηκε να το παραδεχθεί δια το απλούστατο λογο ότι δεν μπορεί πλέον να το κρύψει. 

 Ενδιαφέρον για τους ερευνητές της ψυχολογίας (και όχι μόνο) έχει η ανακοίνωση που έβγαλε για τις επιστροφές. 
 Ρεσιτάλ πνευματικής συγκρότησης και καθαρότητας σκέψεως 

«ΔΕΝ μπορούν να καταλάβουν ειλικρινά, πόση χαρά μας δίνουν, τι περίεργη επαγγελματική διαστροφική ηδονή βιώνουμε και το σημαντικότερο, πόσο δικαιωμένοι αισθανόμαστε για τη δημοσιογραφία που ασκούμε, όταν έχουμε «πακέτο» επιστροφής της εφημερίδας μας, από μέχρι χθες συνδρομητές…» 
 Διαβούλευση 16 Ιουλίου 2014 


Όσο καλοπροαίρετος να είναι o άλλος τέτοιες μαλακίες δεν τις ανέχεται με τίποτα.  

 Είναι κοινή η διαπίστωση ότι ο δόλιος ρεπόρτερ έχει ξεφύγει τελείως. 

Γράφει ο τάπας στις 16 Ιούλιου 2014: 
«Διαφωνώ ριζικά και κυρίως το τελευταίο διάστημα, με τον τρόπο που ο συνάδελφος Βαγγέλης Μάστορας επιχειρεί να ασκήσει κριτική μέσα από τη δημοσιογραφία. Αυτή μου τη διαφωνία όχι μόνο δεν την έχω κρύψει, αλλά αντίθετα την έχω διατυπώσει δημόσια, ακόμη και μέσα από τις σελίδες αυτές.» 

Για να φτάσει σε σημείο ακόμη και ο πατριάρχης του κιτρινισμού στο τόπο μας να διαχωρίσει κάθετα τη θέση του από το τρόπο που «ασκεί» την δήθεν «δημοσιογραφία» ο δόλιος, αντιλαμβάνεστε ότι η άλυσος έχει κοπεί εδώ και καιρό. 

Το να αισθάνεται κάποιος ευτυχής και δικαιωμένος για τη δημοσιογραφία που ασκεί όταν του επιστρέφουν πακέτα την εφημερίδα ως απαράδεκτη …τότε, όταν δεν επιστρέφεται η εφημερίδα πρέπει να αισθάνεται δυστυχής και αποτυχημένος. . 

Η τρικυμία στο κρανίο δεν λέει να κοπάσει… 

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Έσκασε μύτη…



Όχι που θα έλειπε ο τάπας από τις διαβολο-διαβουλεύσεις.
 Όπου διαφαινόμενη ένταση ο τάπας προσπαθεί να τη μετατρέψει σε ανωμαλία για να επωφεληθεί. Σε αυτή τη τακτική είναι ο πρώτος διδάξας αλλά ο δόλιος τον έχει ξεπεράσει χωρίς να κρατά ούτε τα καν προσχήματα. Και εδώ έγκειται η κατά καιρούς προστριβή μεταξύ τους. 

Μαγαζί γωνία η μητρόπολη, υπολογίσιμη δύναμη (σε ψήφους) το χριστεπώνυμο πλήθος, γιατί να μη βουτήξουμε και εμείς τον το δάκτυλο μας στο «μέλι». 
Εδώ βέβαια ο τάπας προσπαθεί να βάλει το δάκτυλο κομψά και όχι άγαρμπα όπως άπλωσε την χερούκλα του αρπακτικά ο δόλιος. 
Α, όλα και όλα. Ο τάπας μπορεί να έχει τα χίλια μύρια , μια «αρχοντιά» όμως στο «σελεμουάρ» την διαθέτει. 

Αφού τονίζει λοιπόν ότι τον έπιασε ξαφνικά ο πόνος για την υγεία του Μητροπολίτη Παραμυθιας, υιοθετεί αβίαστα πλήρως τις όποιες κατηγόριες αναφέρει το κείμενο του κ. Κωνσταντίνου. Τώρα το να ακούς τον τάπα να κόπτεται για τους ορθοδόξους χριστιανούς της περιοχής καταντά κακόγουστο ανέκδοτο. 
Όταν δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο, η υποκρισία σε θέματα πίστης εύκολα μπορεί να γίνει αντιληπτή και στον ποιο άσχετο. 

Αναφέρει βέβαια τις γνωστές παπαριες ότι ο λαός δεν θα κάνει εκείνο, ο λαός θα κάνει ετούτο, (λες και ο λαός περίμενε από τον τάπα να του υποδείξει τι να κάνει) στέλνει μήνυμα στο αρχιεπίσκοπο (ποιος; Ο τάπας!) ότι δεν «μασάει» και μη τολμήσει να ακολουθήσει την καθιερωμένη εκκλησιαστική διαδικασία στην ανάδειξη μητροπολίτη διότι θα τον βρει απέναντι του. (όλα αυτά στο όνομα του λαού φυσικά) 

Με αυτά και άλλα τρελά διανθισμένα με θρησκευτικο- πατριδοκάπηλες κορώνες προσπαθεί και αυτός να το παίξει ρυθμιστικός παράγων στις εκκλησιαστικές εξελίξεις στο τόπο μας.

 Βέβαια στο τέλος του σχολίου του δεν άντεξε και το πέταξε. 
«Άλλη λεπτομέρεια που οφείλουν να μην αγνοούν είναι ότι σε τούτα τα χώματα υπηρετούν τον Χριστό, την Εκκλησία και την Μητρόπολη , με πλούσια δράση και ανθρωπισμό, ιερείς που τιμώντας τα ράσα τους, έχουν ήδη κριθεί ικανοί και απαραίτητοι για τη θέση του Μητροπολίτη, όταν έρθει η ώρα.» 

Τώρα, ποιον έχει ήδη κρίνει ο τάπας ικανό και απαραίτητο για την θέση του Μητροπολίτη Παραμυθιάς, είμαστε σίγουροι ότι θα διαφανεί το επόμενο χρονικό διάστημα και τότε θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι. ;

Προφανώς η πρόσφατη εκλογή Μητροπολίτη στη Πρέβεζα δεν έγινε μάθημα στα κάθε λογής χαμόγια που συνωστίζονται κυρίως σε τοπικές παραθρησκευτικές ομάδες και νομίζουν ότι έχουν πιάσει το πάπα από τα «φρύδια».

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Διαβολο-διαβουλεύσεις



Διαβολικός ο δόλιος ρεπόρτερ. 
Άλλη μια επιτυχία έρχεται να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο των (αστείρευτων όπως φαίνεται) επιτυχιών. 

Η ανεξέλεγκτη φυσική ροπή που έχει σε κάθε είδους παπαριά τον οδήγησε και πάλι ακατανόητες ενέργειες οι οποίες σαφέστατα φανερώνουν αυτό που είναι ήδη γνωστό σε όλους και έχει να κάνει με τη πληθώρα άχρηστων εγκεφαλικών κυττάρων που κουβαλά ο δόλιος στο ξίκικο κεφάλι του. 

Στην προσπάθεια του λοιπόν να το παίξει ρυθμιστικός παράγοντας εξελίξεων  και στα εκκλησιαστικά (τρομάρα του), αναδημοσίευσε ένα άρθρο κάποιου Ιωάννη Κωνσταντίνου ο οποίος υποστηρίζει ότι κάποιοι ετοιμάζουν για νέο Μητροπολίτη Παραμυθάς κάποιον Θεόκλητο. 

Πέρα του ότι κάποιοι βιάζονται να χηρεύσουν τη Μητρόπολη Παραμυθάς, οι πληροφορίες του κειμένου ελέγχονται για τη σκοπιμότητα που ενδεχομένως να θέλει να κρύψει ο αρθρογράφος. 

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στις 6 Οκτωβρίου 2013 σε μια ιστοσελίδα εκκλησιαστικού περιεχομένου της οποίας ο διαχειριστής δηλώνει έδρα τη Νέα Υόρκη της Αμερικής. 
Το υπογραφεί κάποιος Ιωάννης Κωνσταντίνου. 

Δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται περί συνωνυμίας αλλά το μόνο Ιωάννη Κωνσταντίνου που γνωρίζουμε και ασχολείται με τα των εκκλησιαστικών είναι ο «γνωστός» δικηγόρος από την Θεσσαλονίκη. 

Είναι αυτός που δηλώνει ότι είναι ελληνόφωνος και όχι Έλληνας σε εκδηλώσεις με Σκοπιανούς στη Θεσσαλονίκη. 

"Είμαι ένας Ευρωπαίος ελληνόφωνος κεντροαριστερός δικηγόρος" έχει δηλώσει σε παλαιότερη εκδήλωση παρουσίασης τού "Μακεδονικού λεξικού" ὁ δικηγόρος Ἰωάννης Κωνσταντίνου, ο οποίος προσκλήθηκε από τον σύνδεσμο θεολόγων του "Καιρού" στην ημερίδα πού πραγματοποιήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου στην Θεσσαλονίκη για την παρουσίαση τού βιβλίου "Θρησκευτικά στο σύγχρονο σχολείο - Ὁ διάλογος και ἡ κριτική για το νέο Πρόγραμμα Σπουδών στα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνάσιου". 

Είναι ο ίδιος που ο Παπανδρέου το 2010 διόρισε πρόεδρο της ΔΕΘ και ο οποίος με την ιδιότητά του αυτή κατέβασε από την είσοδο της ΔΕΘ, τις σημαίες της Θεσσαλονίκης, επειδή είχαν επάνω τους ως απεικόνιση, την κεφαλή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. 

Ο δόλιος ρεπόρτερ (το ρεπόρτερ κατ’ ευφημισμό) ας κάνει επιτέλους ένα ρεπορτάζ της προκοπής και να μας ενημερώσει αν πράγματι ο αρθρογράφος του κειμένου (που με μεγάλη χαρά αναδημοσίευσε και ακολούθησαν σαν χάνοι και άλλα ξεφτέρια ), είναι το άτομο που περιγράφουμε παραπάνω. 

Όσο για τους «ανυπόμονους» υποψήφιους Μητροπολίτες στη Θεσπρωτία με το καραγκιόζη που έμπλεξαν… 
… «Το βράδυ βγάζει επίσκοπο και η αυγή δεσπότη»

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

Το «Ποτάμι» και το συγκριτικό πλεονέκτημά του



Οταν μια ωραία πρωία εμφανίσθηκε ―σχεδόν από το πουθενά― το «Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη με το σακίδιό του, ο πολιτικός χώρος στον οποίο διεκδικούσε μια θέση, δηλαδή ο χώρος από το κέντρο ώς τη δημοκρατική αριστερά (contradictio in terminis αυτό το τελευταίο, αλλά για την οικονομία της συζήτησης ας τον δεχθούμε...), ήταν πλήρως απορροφημένος από ένα θεολογικό ζήτημα κεφαλαιώδους σημασίας: το «πρόσημο» των μεταρρυθμίσεων! 

Τους απασχολούσε, με άλλα λόγια, αν η αποσυναρμολόγηση του κρατισμού στην Ελλάδα (γιατί αυτό σημαίνει «μεταρρυθμίσεις») είναι κάτι καλό ή κάτι κακό. Θα μπορούσε βασίμως να υποστηρίξει κάποιος ότι το ζήτημα ήταν πολύ ευκολότερο από όσο παρουσιαζόταν μέσα στο πλαίσιο της συγκεκριμένης συζήτησης. 
Αλλωστε, το είχε λύσει, προ πολλού, μια από τις μεγαλύτερες μορφές του εικοστού αιώνα, ο Ντεγκ Χσιάο Πιγκ. 

Αλλά επειδή στην Ελλάδα μας ταλαιπωρεί τη ζωή το σύμπλεγμα που μας αναγκάζει να εφευρίσκουμε κάθε φορά ξανά τον τροχό, η λεγόμενη Κεντροαριστερά έπρεπε σώνει και καλά να ανοίξει μόνη της το μονοπάτι που είχαν χαράξει άλλοι. 

Εστω και έτσι, η συζήτηση μπορούσε να είναι παραγωγική και ωφέλιμη, εφόσον γινόταν μέσα στο πνεύμα της κοινής λογικής. Στην εποχή της μαζικής δημοκρατίας, όπου το δικαίωμα της ψήφου είναι καθολικό, το κριτήριο της κοινής λογικής δεν είναι κάτι ιδιαιτέρως περίπλοκο. Εξετάζεις τι είναι αυτό που μπορεί στην πράξη να λειτουργεί αποτελεσματικά και κατά πόσον αποβαίνει προς όφελος των πολλών. 

Εδώ όμως υπεισέρχεται η περιλάλητη ελληνική ιδιαιτερότητα και το απλό περιπλέκεται ώς εκεί που δεν παίρνει άλλο. Για τους πασίγνωστους και χιλιοειπωμένους ιστορικούς λόγους, στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης προοδευτικό θεωρείται γενικώς το αριστερό. Ως εκ τούτου, η πραγματικότητα έρχεται σε δεύτερη (τρίτη, τέταρτη και βάλε...) μοίρα εν σχέσει με την πραγματικότητα, ενώ ο σκοπός και η πρόθεση πάντα υπερτερούν του αποτελέσματος. 

Αυτό, πάνω κάτω, περιγράφει την έννοια του πολιτικού καθωσπρεπισμού (political correctness) στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. Εξαιτίας της, το κράτος έγινε αυτοσκοπός. 

Ολοένα διευρυνόμενο (έως ότου χρεοκόπησε...), το κράτος έγινε η πανάκεια για μικρούς και μεγάλους απατεώνες: τους πάμπολλους μικρούς, που μέσω αυτού κέρδιζαν, εις βάρος των άλλων, το δικαίωμα στην τεμπελιά, αλλά και τους λίγους μεγάλους (επιχειρηματίες συνήθως) που θησαύριζαν εκμεταλλευόμενοι τις προνομιακές σχέσεις τους με τους διεφθαρμένους πολιτικούς μάνατζερ του κράτους τέρατος. Υπό τους όρους αυτούς, λοιπόν, η συζήτηση περί του «προσήμου» των μεταρρυθμίσεων ήταν μια ανούσια συζήτηση, αντάξια θεολόγων του ύστερου Μεσαίωνα, που φιλονικούσαν για το φύλο των αγγέλων. (Λες και οι άγγελοι έχουν σεξουαλική δραστηριότητα, ώστε να ενδιαφέρεται κανείς για το φύλο τους...). 

Για τον λόγο αυτόν, η συζήτηση γινόταν με πομπώδεις μεταφορικούς όρους, ώστε να καλύπτεται η βαθιά αμηχανία εκείνων που τη διεξήγαγαν. (Μπερδεμένη γλώσσα σημαίνει μπερδεμένη σκέψη ― τόσο απλό είναι...). 

Κάπου εκεί, έκανε «τζα!» ο Σταύρος, με σήμα κατατεθέν το σακίδιο. Ανθρωπος με ελλιπή μόρφωση και στοιχειώδη αστική αγωγή, ωστόσο άνθρωπος της δουλειάς και της πράξης, γνωστός και καταξιωμένος σε όλες τις επαγγελματικές δραστηριότητες με τις οποίες είχε ώς τότε καταπιαστεί: δημοσιογράφος στην τηλεόραση και τις εφημερίδες, εστιάτωρ και ιδρυτής μιας ενδιαφέρουσας ιστοσελίδας γνώμης. 

Το βασικό του πλεονέκτημα ήταν ότι είχε επίγνωση των αδυναμιών του και, γι’ αυτό, ήξερε να ρωτάει και ―το σημαντικότερο― ήξερε να ακούει. Πλαισιώθηκε, λοιπόν, από έναν κύκλο πολύ αξιόλογων συμβούλων: Τσακυράκης, Γεωργελές, Κιντή και άλλοι ― που αν πω το όνομά τους θα μου θυμώσουν, γι’ αυτό δεν το λέω. 

Ο Σταύρος (και το σακίδιό του, ασφαλώς...) κατάφεραν αμέσως να προκαλέσουν αναστάτωση στο υπό διάλυση κατεστημένο της Κεντροαριστεράς, επειδή ένα από τα πρώτα πράγματα που τόλμησε να πει ήταν ότι δεν τον ενδιαφέρει αν οι λύσεις είναι δεξιές ή αριστερές• τον ενδιαφέρει μόνον αν είναι λύσεις. «Ιερά αγανάκτησις» κατέκλυσε τους εκπροσώπους της καθωσπρέπει Κεντροαριστεράς! 

Ποιος είναι ο παρείσακτος ιερόσυλος που τολμά να αδιαφορεί για το «πρόσημο» των μεταρρυθμίσεων; Εξ ου και τον υποδέχθηκαν με δηλώσεις στις οποίες το δηλητήριο ισορροπούσε με την περιφρόνηση. 

Το 6,6% που έλαβε τελικά στις ευρωπαϊκές εκλογές το «Ποτάμι» δεν ήταν, βέβαια, τόσο εντυπωσιακό όσο το 9% που του έδιναν οι δημοσκοπήσεις. Παρόλα αυτά, είναι ένα διόλου αμελητέο ποσοστό, εν σχέσει λ.χ. με το 8% του «Ελιά» (που, όπως φαίνεται, δεν ήταν παρά ένα περιστασιακό τέχνασμα του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να μετάσχει μεταμφιεσμένο στις εκλογές...). 

Σήμερα, το «Ποτάμι» ξεκινά το πρώτο συνέδριό του στο Λαύριο και θα διαρκέσει ώς την Κυριακή.
 Εν όψει των διεργασιών του ευρύτερου χώρου, ο δρόμος στον οποίο θα επιλέξει να προχωρήσει το «Ποτάμι» είναι ίσως ―κατά την ταπεινή γνώμη μου― η εξέλιξη με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον φέτος το καλοκαίρι, μετά την απογοήτευση του ανασχηματισμού. 

Το «Ποτάμι» έκανε μια δύσκολη, αλλά καθαρή αρχή, χωρίς να καταφύγει σε υλικά κατεδαφίσεων. Δημιούργησε την προσδοκία ότι δίνει την προτεραιότητα στον κοινό νου, αδιαφορώντας για τις ετικέτες του πολιτικού καθωσπρεπισμού και κατάφερε να συγκεντρώσει ψήφους από ολόκληρο σχεδόν το πολιτικό φάσμα. 

Προς ποια κατεύθυνση θα εξελιχθεί όμως; Θα γίνει ένα ακόμη πολυσυλλεκτικό συνονθύλευμα, που θα αναλώνεται σε μια διαρκή άσκηση τήρησης ισορροπιών, ή θα επενδύσει στο συγκριτικό πλεονέκτημά του, συγκρουόμενο με τον ανούσιο καθωσπρεπισμό των «προσήμων»; 

Θα φανεί από τον τρόπο με τον οποίο θα εξειδικεύσει την ελπίδα που γέννησε η δημιουργία του: την ελπίδα ότι υπάρχει θέση στην πολιτική για τη λογική και τον πραγματισμό. 

Για να δούμε, λοιπόν!

 Σ.Κ.

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Ένα βήμα πριν από την κατάρρευση το πολιτικό σύστημα

 
Είναι Τρίτη 10 Ιουνίου και ορκίζεται η νέα κυβέρνηση. Δεν είναι 2013, είναι 2014 και μόλις μια εβδομάδα από σήμερα. 

Πέρασαν δηλαδή μόλις 168 ώρες από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός εξήγγειλε το νέο ξεκίνημα, τη δυναμική πορεία προς τα εμπρός. 

Ας μας πει έστω και ένα στέλεχος της κυβέρνησης ή άλλος κρατικός παράγοντας αν αισθάνεται αυτό το αεράκι ανανέωσης, αυτή τη δυναμική που πρέπει να έχει μια κυβέρνηση που πάει να κάνει την τελική και μεγαλύτερη διαπραγμάτευση που έκανε ποτέ η χώρα. 

Ας μας πει έστω κι ένας πολίτης και πιο ειδικά έστω κι ένας οπαδός της Νέας Δημοκρατίας, Σαμαρικός ή όχι, αν νιώθει ότι δικαιώθηκαν οι αγώνες του, οι κόποι του, η υπομονή του και η στήριξή του σε ένα κόμμα που από το 2009 πήρε άλλο δρόμο. «Εμείς γι’ αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μας πάει» που λέει και το τραγούδι. 

Η ουσία είναι ότι μια εβδομάδα μετά η κυβέρνηση είναι πιο βαριά, πιο δυσκίνητη και ποιο προβληματική κι από εκείνη που υπήρχε. 

Υποτίθεται ότι εκδιώχθηκαν όσοι πλήγωσαν τον ελληνικό λαό, όσοι ήταν αντιδημοφιλείς. Δηλαδή έφυγαν κακήν κακώς ο Στουρνάρας, ο Αδωνις, ο Θεοχάρης, ο Αρβανιτόπουλος και όλοι οι «κακοί» που έφεραν την ήττα. 

Και ποιοι ήρθαν; Η Βούλτεψη, ο Γιακουμάτος, ο Ντινόπουλος και μαζί η λογική του λαϊκισμού που έφερε τη χώρα εδώ που την έφερε. Αν έβλεπε κανείς τον Γιακουμάτο χθες να υπόσχεται στις καθαρίστριες ότι θα κλείσει ραντεβού με τον υπουργό θα θυμόταν τον βουλευτή Καλοχαιρέτα μιας ελληνικής ταινίας που έλεγε πάντα «ετελείωσε» για τα ρουσφέτια που του ζητούσαν. 

Γιατί όλα αυτά; Γιατί η επιλογή αυτή; Μήπως για να πούμε «τους είδαμε και τους τεχνοκράτες, ας δούμε και τους λαϊκιστές;» 
Αυτό είναι το διακύβευμα για την Ελλάδα; Και η λαϊκή εντολή για το οριστικό θάψιμο της μεταπολίτευσης; 

Ο κόσμος δε ζήτησε από τον Σαμαρά να τελειώνει με την κομματοκρατία. 

Να τελειώνουν τα νταραβέτια με τις Ντόρες και τα Ντοράκια; 
Να σταματήσει ο ωμός εκβιασμός άθλιων πολιτικών όπως εκείνοι του ΠΑΣΟΚ που έπρεπε να είναι σε κάποιο εδώλιο Ειδικού Δικαστηρίου κι όχι στην κυβέρνηση; 

Και πώς άραγε θα κάνει αυτή η κυβέρνηση τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία; 
Με τους εκπροσώπους του άκρατου λαϊκισμού στις καίριες θέσεις; 

Έτσι θα πάει μπροστά η χώρα, με βήματα πίσω; 

Ο Σαμαράς δεν έλεγε ότι πρέπει να κάνουμε ένα άλμα πιο γρήγορο και από τη φθορά; 

Τον ξεχάσαμε στα δύσκολα τον Ελύτη, τον ποιητή της Ελλάδας; 

Και η φθορά μας προσπέρασε. 

Αναρωτιέται κανείς, θέλουμε ένα σύγχρονο κράτος που θα πετάξει από πάνω της την αποφορά της μεταπολιτευτικής περιόδου ή θέλουμε μια χώρα που θα κάνει ρουσφέτια, διευθετήσεις, επιχειρηματικές μπίζνες κάτω από το τραπέζι και βολέματα ημετέρων; 

 Πόσο απογοητευτικό είναι να βλέπεις ότι τα δύο μεγάλα κόμματα της μεταπολίτευσης, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, οι βασικοί εκπρόσωποι μιας φθαρμένης ελληνικής κοινωνίας, να είναι ενωμένα για να σώσουν την Ελλάδα υποτίθεται, αλλά να ετοιμάζονται να κάνουν τα ίδια λάθη. 

Πόσο εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι το πολιτικό σύστημα βρίσκεται ένα βήμα πριν την κατάρρευση. Χωρίς εφεδρείες, χωρίς διεξόδους, χωρίς νέα οράματα και βεβαίως με τον λαϊκισμό να ετοιμάζεται να πάρει τη ρεβάνς. 

Ο Σαμαράς βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Είτε θα κάνει το άλμα πριν την οριστική φθορά είτε θα βουλιάξει μαζί με τη χώρα. Το τετ α τετ με τον Β. Σόιμπλε και η συζήτηση για το χρέος και τις φοροελαφρύνσεις δείχνει ότι θέλει να πάρει πάνω του το παιχνίδι. Γιατί άμα το αφήσει στον Λοβέρδο, τον Μητσοτάκη και τον Γιακουμάτο, τότε καλύτερα να αλλάξουμε χώρα. 

Το ζήτημα είναι αν μπορεί να γυρίσει τη ροή του ποταμιού (όχι αυτό του Θεοδωράκη, αλλά εκείνο το ποτάμι της ΝΔ του 2009) που οδηγείται προς τον γκρεμό. Αν είναι αργά κι αν υπάρχουν τα κουράγια για να το κάνει. Οι επόμενοι μήνες θα δείξουν αν ο Ελύτης από εκεί ψηλά που βρίσκεται θα αρχίσει να φωνάζει: «Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις, όμως για λίγη περηφάνια το άξιζε». 

 Α

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Τρία συμπεράσματα από τον ανασχηματισμό



Οταν ο Χατζηδάκης ανέλαβε το υπουργείο Ανάπτυξης, η Ελλάδα ήταν δεκάτη ογδόη στην απορρόφηση κονδυλίων του ΕΣΠΑ. Οταν έφυγε (όταν «τον έφυγαν», δηλαδή) ήταν τρίτη στη γενική κατάταξη και πρώτη στον τομέα της Περιφερειακής Ανάπτυξης. 

Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι ο Χατζηδάκης δεν κατάφερε να μειώσει την τιμή του γάλακτος. Ομως η ρύθμιση που τελικώς εφαρμόσθηκε δεν ήταν δική του. Ηταν του Τζαμτζή (ο ευτραφής βουλευτής, αν θυμάστε, που αποκάλυψε το σκάνδαλο της κοπροφαγίας στο κοινοβούλιο...) και του απίθανου Κασσή (ο οποίος, για τους γνωρίζοντες, «διέπρεψε» ως επικεφαλής συνεταιρισμού πτηνοτρόφων...).

 Παρ’ όλα αυτά, για τον Χατζηδάκη δεν υπήρχε θέση στη νέα κυβέρνηση. 
Του καταλογίζεται, υποθέτω, η μείωση της τιμής του βρεφικού γάλακτος, η μείωση των διδάκτρων στα ιδιωτικά σχολεία (αποτέλεσμα της απελευθέρωσής τους), ενδεχομένως και η ρύθμιση για την απελευθέρωση των επαγγελματικών μισθώσεων και των ενοικιάσεων αυτοκινήτων πολυτελείας – αν και αυτά τα τελευταία μου φαίνονται κάπως δευτερεύοντα. 

Το βέβαιο, πάντως, είναι ότι πίσω από την απόφαση για την αποπομπή του πρέπει να υπήρχε μια ανώτερη σοφία (όχι η Βούλτεψη, προς Θεού!..) ασύλληπτη δι’ ημάς τους κοινούς θνητούς. 

Οταν ανέλαβε ο Γεωργιάδης υπουργός Υγείας, εκκρεμούσαν (από το 2000) η συγχώνευση των νοσοκομείων και (από την εποχή του αειμνήστου Σπύρου Δοξιάδη) η ενοποίηση του τέως ΙΚΑ και νυν ΕΟΠΥΥ με τα κέντρα Υγείας, δηλαδή αυτό που λέμε «πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας». 

Δεν θέλω να σας ταράξω, αλλά ο Γεωργιάδης τα έκανε. Οπως έκανε και άλλα: τη μεταρρύθμιση της λειτουργίας των φαρμακείων, τη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης κατά 28% – για να περιοριστώ σε αυτά που σχετίζονται άμεσα με την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού μας. 

Εκανε, βέβαια, και λάθη. Διέσωσε, λ.χ., το «Ερρίκος Ντυνάν», μεθοδεύοντας την ανάληψή του από τον ιδιωτικό τομέα, ενώ κανονικά το νοσοκομείο θα έπρεπε να περιέλθει στο Δημόσιο, ώστε να το πληρώνουμε όλοι μας. (Με τους φόρους που εισέπραττε ο αποπεμφθείς Θεοχάρης...) 

Πέραν των διοικητικών επιτυχιών που είχε στον τομέα του, ο Γεωργιάδης έκανε και κάτι ακόμη: ήταν ο μόνος υπουργός που υπερασπιζόταν μαχητικά τη λογική των μεταρρυθμίσεων – ο μόνος, το επαναλαμβάνω, που το έκανε σε τέτοιο βαθμό. Μάλλον ήταν λάθος του, γι’ αυτό και είδε την έξοδο... 

 Το πρώτο συμπέρασμα, λοιπόν, από τον ανασχηματισμό είναι ότι η ικανότητα δεν επιβραβεύεται. 
Αγνωστες οι βουλές του Κυρίου, πράγματι. Αλλά εδώ μιλούμε για πολιτική, όχι για θεολογία. Το λάθος του Γεωργιάδη ήταν, τείνω να πιστέψω, ότι μετεγράφη στη Ν.Δ. ως νούμερο του Καρατζαφέρη, για να αποδειχθεί όμως ο καλύτερος υπουργός της. 

Κακώς, κάκιστα! Επρεπε να έχει μείνει όπως ήταν, διότι ο ανασχηματισμός επιβράβευσε τους –για να το πω με μια μετωνυμία– τους «αριθμούς». 

Ντινόπουλος, κατ’ αρχάς. Καρτούν κανονικό: σαματατζής, καυγατζής, αχώνευτος κι ανυπόφορος. 
Τον έβλεπες στην τηλεόραση και αμέσως άλλαζες κανάλι (επειδή σε έκανε να λες μέσα σου: «καλύτερος ο ΣΥΡΙΖΑ»), ενώ συγχρόνως σκεπτόσουν την τραγωδία εκείνων που το έφερε η μοίρα τους να ζουν μαζί του στο ίδιο σπίτι.

 Επειτα, Γιακουμάτος: η επιτομή της γαλάζιας πασοκαρίας, προερχόμενος από τη γνήσια, την πράσινη πασοκαρία. Υφάκι, κομπολογιά, προπέτεια, Μερσεντές, Κολωνάκι, Ντα Κάπο και άκρατος λαϊκισμός. (Διακόπτω μια στιγμή για να αφήσω κάτι σουβλάκια και μια κόκα κόλα στον νεροχύτη...) 

Συνεχίζω. Και όμως, ο απερίγραπτος Γιακουμάτος, «εραστής» κατά τον αυτοπροσδιορισμό του, αλλά και μόνιμος συνεργάτης του Μεγάλου Διδασκάλου της Δημοσιογραφίας Γεωργίου Παπαδάκη, έγινε υφυπουργός. Γιατί; Αγνωστες οι βουλές του Κυρίου, όπως είπαμε... 

Συμπέρασμα δεύτερο, λοιπόν, από τον ανασχηματισμό: και οι έσχατοι έσονται πρώτοι, για να το πω με τον ευαγγελικό τρόπο ή, όπως το λέγαμε στο σχολείο – αλλά, συγχωρήστε με, δεν μπορώ να πω εδώ το γνωμικό για τον τροχό που θα γυρίσει και τον φτωχό που θα... 

Πάμε παρακάτω. Εφυγε από το υπουργείο Παιδείας ο Αρβανιτόπουλος! Μα γιατί; (Συγγνώμη, αυτό ήταν ένα αποτυχημένο αστείο...) Εν πάση περιπτώσει, έφυγε επειδή τα έκανε μαντάρα. 

Αλλά ποιος ήλθε να καλύψει το κενό; Ο Ανδρέας ο Λοβέρδος: ένας διαχειριστής ισορροπιών, ένας καλλιτέχνης της ακινησίας, ο οποίος, μετά τον σχηματισμό του «Ελιά», κινδύνευε να καταντήσει γραφικός, εξαιτίας της προσπάθειάς του να δείχνει παντί τρόπω ότι μοιραζόταν την αρχηγία με τον Ευάγγελο τον Βενιζέλο. 
Αν στόχος της νέας κυβέρνησης ήταν να τακτοποιήσει το χάος ιδίως στην Ανωτάτη Παιδεία, θα αντικαθιστούσε τον απίθανο Αρβανιτόπουλο η «παινεμένη ’πουργοπούλα»: την Αννα τη Διαμαντοπούλου, τη μόνη δηλαδή που έκανε πραγματική δουλειά στον τομέα. 
Ομως, το παρελθόν του Λοβέρδου, που έχει να δείξει μόνον συμβιβασμούς υπέρ της στασιμότητας, προοιωνίζεται ότι η πολιτική της νέας κυβέρνησης στην Παιδεία θα προτάσσει τη συντήρηση της κατάστασης ως έχει, περιβεβλημένη (υποθέτω) με τη δέουσα κλάψα και τις απαραίτητες σπαρακτικές οιμωγές. 

Μας προϊδέασε, άλλωστε, και ο ίδιος ο νέος υπουργός με τις δηλώσεις του. Υποσχέθηκε «ανεξάντλητο διάλογο» με το συντονιστικό των εκπαιδευτικών (αριστεριστές, υπ’ όψιν...) και είπε ότι μέρος της συμφωνίας του με τον πρωθυπουργό ήταν η αποφυγή μέτρων με πολιτικό κόστος. (Αυτό δεν χρειαζόταν να το πει: το όνομα του έφθανε...) 

Συμπέρασμα τρίτο, λοιπόν, από τον ανασχηματισμό: η Δημόσια παιδεία είναι χαμένη υπόθεση σε αυτή τη χώρα. Τα καλύτερα μυαλά της χώρας θα εκπαιδεύονται σε ξένα ιδρύματα και σε ξένες γλώσσες και θα εντάσσονται στη δομή άλλων κοινωνιών, που αντιλαμβάνονται τη σημασία των ελίτ. 
Σε τούτη τη χώρα, αρκεί ο Τσίπρας και ο Βενιζέλος με τα υπέροχα αγγλικά τους...

Σ.Κ.

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Αυτοκτονική η πολιτική της κυβέρνησης



Ας ξεχάσουμε για μια στιγμή ποιο είναι το σωστό για την σωτηρία της χώρας. 

Ας δούμε ξερά και ωφελιμιστικά ποιο είναι το σωστό για την σωτηρία και την μακροημέρευση της συγκυβέρνησης. 

Προφανώς, ήταν από καιρό γνωστό πως οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι οικογένειές τους, αυτοί που αποκαλούσαμε και «πελατάκια» του παλαιού κρατικίστικου μοντέλου ανάπτυξης, είχαν ήδη στραφεί μετά τις πρώτες οριζόντιες περικοπές των μισθών, των εφάπαξ και των συντάξεών τους, στην πλειοψηφία τους προς την αντιπολίτευση (κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ που υπόσχεται σε όλους αυτούς μισθούς, συντάξεις και εφάπαξ εποχής 2009, με παράλληλο διορισμό άλλων τόσων στον λεβιάθαν του δημοσίου τομέα που για την αξιωματική αντιπολίτευση θεωρείται μικρός και έχων ανάγκη ενίσχυσης). 

Από την άλλη, αυτοί που επέμεναν να στηρίζουν ακόμη την παρούσα συγκυβέρνηση, ήταν οι μεσαίοι και μικρομεσαίοι νοικοκυραίοι και μεγαλο – μικροϊδιοκτήτες, οι αυτοαπασχολούμενοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες του ιδιωτικού τομέα, οι έμποροι, οι εξαγωγείς και αρκετοί αγρότες. 

Όλοι αυτοί δηλαδή που αποκαλούνται συλλήβδην «μεσαία τάξη» (και επιτρέψτε μου εδώ να κρατήσω τις επιφυλάξεις μου για την υποστήριξη που παρείχε στην παρούσα συγκυβέρνηση η «αστική – μεγαλοαστική» τάξη και οι μεγάλες «φαμίλιες» των διαπλεκόμενων, του εφοπλισμού, της βιομηχανίας και του πλούτου). 

Και ποια ήταν η πολιτική της παρούσας συγκυβέρνησης τα δύο τελευταία χρόνια; 

Η κυβέρνηση εφάρμοσε μιαν αυτοκτονική πολιτική, εξαπολύοντας ανηλεή φοροεπιδρομή κατά της μεσαίας – μικρομεσαίας τάξης και κατά των νοικοκυραίων, ώστε να μαζέψει εκείνα τα χρήματα που της είναι απαραίτητα για να διατηρηθεί αλώβητος ο λεβιάθαν του δημοσίου τομέα. 

Η κυβέρνηση τόσο καιρό πυροβολεί τα πόδια της για να διασώσει τα «πελατάκια» ενός συστήματος που έπρεπε κανονικά να το έχει ξεπατώσει από την ρίζα του. Η κυβέρνηση έχει στραφεί εναντίον των φυσικών της συμμάχων και υποστηρικτών, προασπιζόμενη τα δικαιώματα των φανατικών εχθρών και φυσικών υπονομευτών της. 

Με άλλα λόγια, αντί να μειώσει τις δημόσιες δαπάνες και παράλληλα την φορολογία (έμμεση και άμεση) των μεσαίων – φτωχών στρωμάτων, η κυβέρνηση προέκρινε το ακριβώς αντίθετο. Αποτέλεσμα; 
Ο στραγγαλισμός όσου ιδιωτικού τομέα έχει απομείνει ακόμη όρθιος, ώστε να πληρωθούν μισθοί πλεοναζόντων δημοσίων υπαλλήλων και συντάξεις και εφάπαξ σαραντάρηδων και πενηντάρηδων προώρως συνταξιοδοτηθέντων υπαλλήλων του δημοσίου και των ΔΕΚΟ! 

Αν αυτός δεν είναι ο ορισμός του πολιτικού αυτοκτονικού ιδεασμού, δεν γνωρίζω πραγματικά τι είναι. Και να ήταν αυτή η πολιτική σωστή για την σωτηρία της χώρας, πάει στο καλό. 

Θα μπορούσε κανείς να πιστώσει στην κυβέρνηση αντί για ευήθεια, πραγματική πατριωτική πνοή που αγνοεί επιδεικτικά το πολιτικό κόστος μπροστά στην σωτηρία της χώρας. 

Αμ δε! Η επιλογή της σωτηρίας του δημόσιου τομέα με τίμημα την καταστροφή μέχρις εξαφανίσεως του ιδιωτικού, αποτελεί τον ασφαλέστερο δρόμο για την ολοκληρωτική κατάρρευση της ίδιας της χώρας. 

Αλήθεια, από πού περιμένει η παρούσα συγκυβέρνηση να έρθει η πολυπόθητη Ανάπτυξη; 
Από τα «πελατάκια» του τεθνεώτος πολιτικο – οικονομικού συστήματος της τελευταίας σοβιετικής «δημοκρατίας» της Ευρώπης; 

Η χώρα θα ανακάμψει λοιπόν, επειδή θα καταναλώνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι μισθούς και συντάξεις που θα έχουμε πληρώσει αρπάζοντας και την τελευταία (ελάχιστη) εναπομείνασα ρευστότητα ενός ιδιωτικού τομέα που πνέει τα λοίσθια;

 Η οικονομία μας θα αναπτυχθεί πληρώνοντας τα παράλογα εφάπαξ και τις πολλαπλές συντάξεις των πολιτικών συνταξιούχων, την ώρα που αφήνουμε ανασφάλιστους τους άτυχους αυτοαπασχολούμενους για ελάχιστο χρέος στον ΟΑΕΕ, όταν δεν τους αρπάζουμε το σπίτι ή δεν τους κλείνουμε φυλακή για αυθαίρετα χρέη προς το δημόσιο, τον ΟΑΕΕ ή το ΙΚΑ; 

Αντί να λυπόμαστε λοιπόν μονάχα τις καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ που – ειρήσθω εν παρόδω – κάποτε τρώγανε με χρυσά κουτάλια, κάποιος πρέπει επιτέλους να λυπηθεί και τον μικρομαγαζάτορα που έμεινε οικογενειακώς ανασφάλιστος επειδή χρωστά μερικές χιλιάδες στον ΟΑΕΕ. 
Όπως και τον μικρομεσαίο που του παίρνουν το σπίτι και την δουλειά, επειδή αδυνατεί να πληρώσει την παντελώς αυθαίρετη φορολογία. Ή τον άνεργο, τον μικροσυνταξιούχο, τον ιδιωτικό υπάλληλο των 500 ευρώ τον μήνα που αδυνατεί να πληρώσει το χαράτσι του κυρίου Βενιζέλου για το σπιτάκι που κληρονόμησε ή αγόρασε σε εποχές που μπορούσε να περισσέψει κάποιο εισόδημα. 

Συμπερασματικά λοιπόν, η ακολουθούμενη πολιτική της παρούσας συγκυβέρνησης, είναι επίσης, εκτός από αυτοκτονική πολιτικά και εντελώς λάθος όσον αφορά την σωτηρία της χώρας και την πολυπόθητη ανάκαμψη της οικονομίας της. 

Συνεπώς, είναι απαραίτητο, εκτός της αλλαγής των προσώπων μέσω του ανασχηματισμού, να αλλάξει άρδην και η πολιτική της κυβέρνησης. Και η αλλαγή αυτή θα πρέπει να είναι ξεκάθαρα στην κατεύθυνση της μείωσης με κάθε τρόπο των δημόσιων δαπανών, ώστε να υπάρξει η δυνατότητα της παράλληλης μείωσης της αβάσταχτης φορολογίας και των χαρατσιών που κοντεύουν να καταστρέψουν την παραγωγική ραχοκοκαλιά της χώρας, την μεσαία τάξη. 

Ο δημόσιος τομέας πρέπει να μικρύνει το ταχύτερο δυνατόν και η επιχειρηματικότητα θα πρέπει να ενισχυθεί και να βοηθηθεί. 
Το αντίθετο (που εφαρμόζεται μέχρι σήμερα) θα οδηγήσει τόσο στην εξαφάνιση των κομμάτων της συγκυβέρνησης (το λιγότερο κακό) όσο και στην οριστική κατάρρευση της ίδιας της χώρας. 

Και τότε, θα δούμε τι σημαίνει να μας κυβερνήσει ο Αλέξης Τσίπρας (στην καλύτερη) ή ακόμη και ο Μιχαλολιάκος με τον Κασιδιάρη (στην χειρότερη περίπτωση). 

Θέλω να ελπίζω πως κάτι τέτοιο δεν θα επιτρέψει να συμβεί ο Πρωθυπουργός της χώρας. 



Akenaton

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Το πλέον ενθαρρυντικό μήνυμα των εκλογών...



Το πλέον ενθαρρυντικό μήνυμα των τελευταίων εκλογών ήταν που η Ένωση Κεντρώων του αειθαλούς Βασίλη Λεβέντη έλαβε υπερτριπλάσιες ψήφους του Σχεδίου Β, του επίσης αειθαλούς Αλέκου Αλαβάνου. 
Με 36.879 ψήφους το κόμμα του Βασίλη Λεβέντη έλαβε το 0,65% των ψήφων, ενώ με 11.078 ψήφους το κόμμα του άλλοτε προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και μέντορα του σημερινού, έλαβε το 0,20% των ψήφων. 

Δεν τρέφω καμιά αμφιβολία πλέον, συμπεραίνοντας και εκ του αποτελέσματος, πως ο Βασίλης Λεβέντης αν είχε κυβερνήσει στη μεταπολίτευση ή έστω είχε δυνηθεί να ασκήσει μεγαλύτερη επιρροή στις πολιτικές εξελίξεις θα είχε διαχειριστεί καλύτερα τις τύχες της χώρας σε σύγκριση με τον τρόπο που τις διαχειρίστηκε η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών που πέρασαν, πόσο μάλλον συγκρινόμενος με πρωθυπουργούς βασικούς υπαίτιους της καταστροφής, όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κ. Καραμανλής (ο ανεψιός). 

Η κλεπτοκρατία και παρασιτοκρατία της μεταπολίτευσης εργάσθηκε άοκνα με το εξής μοντέλο: «Μας εκλέγετε έναντι ανταλλαγμάτων όπως αργομισθίες στο δημόσιο, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, ανοχή της διαφθοράw σε όλη τη κλίμακα της δημόσιας διοίκησης. 

Εμείς καταλαμβάνουμε θέσεις ευθύνης και τις οποίες εξαργυρώνουμε με μίζες από τον κρατικοδίαιτο επιχειρηματικό τομέα, έναντι χαριστικών αναθέσεων…». 

Από αυτό το μοντέλο συναλλαγής κάποιες χιλιάδες έφυγαν με εκατομμύρια Ευρώ στη Ελβετία και αλλαχού και κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες άτομα με αργομισθίες, παχυλές πρόωρες συντάξεις, ακριβά αυτοκίνητα, πολυτελή εξοχικά και δεκάδες χιλιάδες Ευρώ έξτρα. 
Ενδιαμέσως κάποιες δεκάδες χιλιάδες συνδικαλιστές και μεσαία στελέχη με εκατοντάδες χιλιάδες Ευρώ. 

Όλοι αυτοί (έστω οι περισσότεροι) τώρα καταριούνται τη Μέρκελ και στηρίζουν αντιμνημόνιο... 

 O λογαριασμός αυτού του μοντέλου διακυβέρνησης και οικονομίας είναι τα 300 δισ. του δημοσίου χρέους. 
Οι υπαίτιοι της κλεπτοκρατίας και παρασιτοκρατίας βρίσκουν κάποιους «πονηρούς» ή «χρήσιμους ηλίθιους» και πείθουν πως για τη χρεοκοπία δεν φταίει το μοντέλο που ακολουθούσαμε της ευημερίας με άνιση αναδιανομή δανεικών, αλλά οι στρεβλώσεις του Ευρώ. 

Όπερ, αν βγούμε από το Ευρώ η ευημερία θα επιστρέψει όπως συνέβαινε π.χ. προ του ’80... 

Το κράτος δανειζόταν και μοίραζε μίζες με υπερτιμολογημένες αναθέσεις έργων στους λίγους (συνδικαλιστές, πολιτικούς και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες) και μισθούς και συντάξεις στους πολλούς. 
Οι μισθοί και οι συντάξεις μετατρέπονταν σε ζήτηση και εισόδημα για ένα σημαντικό κομμάτι του ιδιωτικού τομέα, ελευθέρους επαγγελματίες και εργαζόμενους. 

Οι αγανακτισμένοι πελάτες τη μεταπολιτευτικής κλεπτοκρατίας, την οποία αρεσκόμεθα να αποκαλούμε δημοκρατία, όταν κατέρρευσε το μοντέλο της ευημερίας με δανεικά, αντέδρασαν ως αγέλη ακολουθώντας όσους υπόσχονταν να επαναφέρουν την ευημερία (με δανεικά) με ένα νόμο ή ένα άρθρο ή νέων δυνάμεων στη πολιτική σκηνή που επιδιώκουν την τυφλή τιμωρία του παλιού καθεστώτος και την επαναφορά του παλιότερου των ανεκδιήγητων συνταγματαρχών. 

Καθαρή ένδειξη τους τέλους της υποκρισίας για τα αίτια της χρεοκοπίας είναι η κατάρρευση της επιρροής των διάφορων κομμάτων των υπουργών των κυβερνήσεων Καραμανλή και του Παπανδρέου, που φέρουν ευθύνες για τη χρεοκοπία και κυριολεκτικά τα τελευταία τέσσερα χρόνια πωλούσαν αντιμνημονιακή «τρέλα». 

Η γεωγραφία του αδιεξόδου 

Στις τελευταίες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ που επαγγελλόταν την επιστροφή με μαγικό τρόπο στα επίπεδα διαβίωσης της ευημερίας με δανεικά, όχι μόνο επέδειξε στασιμότητα, αλλά σε επίπεδο αριθμών εμφάνισε μείωση, γεγονός που επιβεβαιώνει πως η μηδενιστική ρητορική τους έπιασε ταβάνι. 

 Η κυβέρνηση (ΝΔ+ΠΑΣΟΚ+ΔΗΜΑΡ) έχασε σε σχέση με τις εκλογές του 2012 περί το 16% της εκλογικής της δύναμης χωρίς η αξιωματική αντιπολίτευση να λάβει ούτε μια μονάδα εξ αυτών... 

Το τραγικό της πολιτικής γραμμής που ακολούθησε η ΝΔ (κυρίως από τon κυβερνητικό συνασπισμό) είναι πως κινήθηκε με γνώμονα την συντήρηση του πελατειακού συμπλέγματος του δημοσίου εξοντώνοντας την ραχοκοκαλιά της κεντροδεξιάς που είναι ο ιδιωτικός τομέας και οι μικρές επιχειρήσεις με ανελέητη φορολογία, ακόμη και εκεί που δεν υπάρχουν εισοδήματα. 

Η κυβέρνηση κατάσχει σπίτια και καταθέσεις ανθρώπων που δεν μπορούν να πληρώσουν φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, για να πληρώνει εφάπαξ, παιδιών βουλευτών που εργάστηκαν στη Βουλή ή το δημόσιο και να συνεχίσει να καταβάλει αργομισθίες σε ένα δημόσιο τομέα που αρνείται και την πλέον στοιχειώδη αξιολόγηση, και ως εκ τούτου ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ. 

Το 43,5% των μισθωτών του δημοσίου στις τελευταίες Ευρωεκλογές ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ ενώ ΝΔ μόνο το 7,2% όσο και η ΕΛΙΑ, έναντι 2,9% της Χ.Α. Αντιθέτως οι αγανακτισμένοι του ιδιωτικού τομέα έδωσαν στη Χ.Α. παντού ποσοστά πολύ υψηλότερα από το εκλογικό ποσοστό του 9,4% που εξασφάλισε. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη από Δευτέρα των εκλογών διαβλέποντας και εκ του αποτελέσματος τη παγίδευσή του στο 25% χωρίς συμμάχους, μετά τη κατάρρευση ΑΝΕΛ και ΔΗΜΑΡ, επιχειρεί άνοιγμα στο κέντρο. 

Ο κ. Τσίπρας μίλησε στο ΣΕΒ για κατάργηση φόρων στη παραγωγή και άνοιγμα κλειστών αγορών από τα καρτέλ. 
Συμβολικά η στροφή αυτή θα πρέπει να κατοχυρωθεί με τη διαγραφή του αριστερού ρεύματος του Π. Λαφαζάνη που αποτελεί και τη βάση της δυσπιστίας της κοινής γνώμης στα συγκεχυμένα μηνύματα που εκπέμπει η αξιωματική αντιπολίτευση. 

Μετά από αυτό όμως ό,τι απομένει διακριτό είναι η πελατεία της πασοκοκρατίας και η αμφιβόλου ηθικής ηγεσία της. 
Τα πρόσωπα που εξελέγησαν στο ευρωκοινοβούλιο είναι χαρακτηριστικά της κατάστασης που υπάρχει στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του τι θα ακολουθήσει... 

Η ΝΔ αν δεν επανακαθορίσει το πολιτικό της στίγμα με βάση το υποκείμενο της οικονομίας γύρω από το οποίο θέλει να χτίσει μια κοινωνική και πολιτική συμμαχία, δεν έχει τύχη. 
Θα είναι δύσκολο να επιλέξει μεταξύ διεύρυνσης προς τα δεξιά όπου υπάρχει ένα 16% και προς το κέντρο ένα πολύ μεγαλύτερο ποσοστό ψηφοφόρων... 

Η ΕΛΙΑ αποτελεί προσπάθεια επιβίωσης του ΠΑΣΟΚ με βιτρίνα μερικούς έντιμους ανθρώπους. Η εκλογή όμως της κας Καϊλή και του κ. Ανδρουλάκη δεν αφήνει και πολλές ελπίδες ούτε για την προέλευση των ψήφων ούτε για το μέλλον του κόμματος. 
Η πρώτη ψηφίσθηκε με κριτήρια Γιουροβίζιον και ο δεύτερος μιλά με γλώσσα με κνίτη της δεκαετίας του ’70 και σκέφτεται σαν Πρασινοφρουρός του ’80.

 Ελπίδες δημιούργησε και η εμφάνιση του Ποταμού στην κεντροαριστερά για το οποίο όμως τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, αποφυγής των κενών περιεχομένου κλισέ του αριστερού αδιεξόδου... 

Το συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει κάποιος από το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα είναι πως το πολιτικό προσωπικό της χώρας τέσσερα χρόνια μετά τα χρεοκοπία αδυνατεί να διαχειριστεί τη κρίση και να συμφωνήσει σε μια ρεαλιστική στρατηγική εξόδου από αυτήν. Παρ΄ όλα αυτά, η χώρα μένει όρθια ακόμη γιατί έτσι το αποφάσισαν οι σύμμαχοι της Δύσης και οι εταίροι στην Ε.Ε. καταβάλλοντας κόστος πάνω από 200 δισ. Ευρώ γι’ αυτό μέχρι τώρα. 

Το πολιτικό κόστος της Ευρωζώνης από την αποπομπή της Ελλάδας και οι πιέσεις της Κίνας στη Γερμανία, να διατηρηθεί η χώρα στην Ευρωζώνη, είναι τα αίτια της μη κατάρρευσης και αποπομπής μας. 
Oi ενδείξεις συγκλίνουν πως το ενδεχόμενο έχει απομακρυνθεί ουσιαστικά, αλλά οι προβλέψεις σε κρίσιμες περιόδους είναι κάτι που μόνο οι πολύ ανόητοι τολμούν. 

K.Σ.