Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Παραμύθια για τα μικρά παιδιά…




Πριν από λίγο καιρό δημοσιοποιήθηκε μια έρευνα του πανεπιστημίου Μακεδονίας η οποία μεταξύ άλλων ανέφερε ότι σε δείγμα 1.045 Ελλήνων, το 75% αυτών, δηλαδή σχεδόν 800 άτομα, πιστεύουν ακόμη ότι η οικονομική κρίση ήταν προσχεδιασμένη από τους ξένους. 

Ακόμη 7 στους 10 πιστεύουν ότι έχει βρεθεί το φάρμακο για τον καρκίνο αλλά το κρύβουν ενώ υπάρχουν 6 στους 10 που πιστεύουν ότι το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους το έκαναν… οι Αμερικανοί. To 27% πιστεύει ότι το Απόλλων 11 δεν πήγε ποτέ στο φεγγάρι αλλά οι σκηνές γυρίστηκαν σε κάποιο στούντιο. 
Τέλος, είναι ένα ποσοστό της τάξης του 61% που πιστεύει ότι ο Σημίτης είναι Εβραίος, επομένως είναι και κακός. 

Αυτά είναι ορισμένα από τα πιστεύω μιας μεγάλης μερίδας του κόσμου γιατί υπάρχουν κι άλλα. Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι έχει βρεθεί ένα φάρμακο που δια του… ψεκασμού κάνει τους Έλληνες φλούφληδες και δεν αντιδρούν στα σκληρά οικονομικά μέτρα. 

Υπάρχουν κι εκείνοι που αγοράζουν μετά μανίας τα βιβλία για τους Ελοχίμ και τους Νεφελίμ ή διαβάζουν για την υπέρτατη φυλή των Ελ. 
Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει για τα ξένα κέντρα που έχουν βάλει στο στόχαστρο το «καλύτερο οικόπεδο» του κόσμου ή ακόμη και για εκείνους που ακόμη πιστεύουν ότι εκτός από τον τάφο του Μέγα Αλέξανδρου να βρεθεί και η γοργόνα αδερφή του; 

Για να μην πούμε και για εκείνους που περιμένουν να ξυπνήσει ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς και να ξαναπάρουμε την Πόλη. 
Δεν είναι καθόλου αστεία όλα αυτά. Μάλιστα, εκτός από το ότι διασπείρονται σε μια ομάδα του πληθυσμού, έχουν γίνει και μέρος πολιτικής ιδεολογίας διάφορων χώρων, από τα αριστερά μέχρι τα άκρα δεξιά. 
Αν διαβάσει κανείς τις ανακοινώσεις του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ για παράδειγμα θα πιστέψει ότι πράγματι μια «αόρατος χειρ» κινεί τα νήματα για λογαριασμό του παγκόσμιου καπιταλισμού και μόνο η επανάσταση του προλεταριάτου θα σώσει τον κόσμο. 

Άσε δε τους Ανεξάρτητους Έλληνες και λοιπούς ακροδεξιούς που… έχουν κάψει φλάντζες εξαιτίας των… αεροψεκασμών. 
Είναι η λογική του «νερού του Καματερού» που θα έσωζε απ’ όλες τις ασθένειες κυρίως από τον καρκίνο. Αλλά σ’ εκείνη την περίπτωση το θυμικό οδηγείται από την ελπίδα. Ο κόσμος πιστεύει γιατί θέλει να σωθεί, και οδηγείται ακόμη και σε ακραίες θεωρίες. 

Στις υπόλοιπες περιπτώσεις, όμως, των θεωριών συνομωσίας, η Ελλάδα τείνει να μοιάσει με τους Αμερικανούς, κυρίως εκείνους τους χοντρούληδες υπερσυντηρητικούς Αμερικανούς του «τσάι πάρτι» που κάθονται επί ώρες στην τηλεόραση και το ίντερνετ και τρώνε αμάσητο ότι τους σερβίρουν. Στη συνέχεια μαζεύονται στις Εκκλησίες τους, υμνούν τον Θεό τους ή καλύτερα πηγαίνουν σε συγκεντρώσεις όπου διάφοροι σωτήρες τους υπόσχονται μετά θάνατον σωτηρία και τους γεμίζουν το μυαλό με τις θεωρίες τους. 

Έχει δημιουργηθεί δηλαδή και στην Ελλάδα μια συμπαγής μάζα ανθρώπων που έλκονται από τη συνομωσιολογία, που η ημιμάθεια επιχειρείται να καλυφθεί από αμφιβόλου ποιότητας βιβλία και εκπομπές. 

Που εν πάση περιπτώσει, έχουν γίνει προφήτες οι διάφοροι επιτήδειοι που δείχνουν ότι κάτι ξέρουν, κρύβουν λόγια, μιλάνε γρίφους ή που με στόμφο αναλύουν τα γεωπολιτικά δεδομένα για τα οποία πάντα φταίνε οι άλλοι. Οι Αμερικανοί, οι Εβραίοι, οι Αρειανοί, οι Ελοχίμ, οι ψεκασμοί κ.λπ. 

Είναι κι αυτό το φαινόμενο δείγμα της κατάπτωσης της Παιδείας που μαθαίνουν τα παιδιά μας. Που τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια έχουν αντικατασταθεί από διάφορους «συγγραφείς», δημοσιογράφους ή δημοσιολόγους οι οποίοι λένε την κάθε παπαριά τους με δόση αλήθειας για να πιστέψει ο κόσμος. 

Και πολύς κόσμος «τσιμπάει». Διαβάζει βιβλία με πηγές από κάποιους «μεγάλους» ξένους συγγραφείς ή από… αδιαμφισβήτητες πηγές που κανείς δεν τις γνωρίζει και έτσι πιστεύει. 

Χάθηκε από την Ελλάδα η παιδεία που στηρίζεται στο αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Στον πολιτισμό που κατέκτησε τον κόσμο με το ανοικτό μυαλό του, την έρευνα, την τεκμηρίωση, την ανάλυση των δεδομένων, τον ορθολογισμό. 

Χάθηκε ο Πλάτωνας, ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης και αντικαταστάθηκαν από τους ψευτοπροφήτες της συμφοράς. Αυτός είναι ένας σοβαρός κίνδυνος για τη χώρα και κανείς δεν πρέπει να τον παραβλέψει.

 Ειδικά τώρα που η αρχαιολογική σκαπάνη ετοιμάζεται να φέρει στο φως συγκλονιστικές ανακαλύψεις. Και ήδη κάποιοι έχουν στηθεί και περιμένουν τον Μεγάλο Στρατηλάτη να βγει καβάλα στον Βουκεφάλα και να σαρώσει τους Τούρκους, την Μέρκελ και τους άλλους δανειστές. 

Η αρχαία ελληνική ιστορία είναι αδιαμφισβήτητη, ο πολιτισμός είναι κληρονομιά δική μας και φάρος για όλο τον κόσμο. Ας μην τον εξευτελίζουμε με θεωρίες συνωμοσίας που περισσότερο μοιάζουν με παραμύθια για τα μικρά παιδιά. Κι ας κοιτάξουμε όλοι στον καθρέφτη για να δούμε κάποιους από τους υπαίτιους της ηθικής, πολιτικής, εκπαιδευτικής και κοινωνικής κατάπτωσης που οδήγησε εν τέλει στην οικονομική κατάρρευση. 

Α.

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

«Χρονικό ενός προαναγγελθέντος εθνικισμού» η εδαφική μεταρρύθμιση στην Αλβανία


Έντονες αντιδράσεις έχει προκαλέσει η χθεσινή έγκριση από τη βουλή της νέας εδαφικής μεταρρύθμισης κυρίως στο θέμα της Χειμάρας. 

Σε άρθρο του, στην εφημερίδα «Panorama» ο γνωστός αναλυτής και διευθυντής του τηλεοπτικού καναλιού «Klan», Αντι Μπεϊτια ασκεί σκληρή κριτική στην «επίμονη στάση» του Αλβανού πρωθυπουργού Εντι Ράμα, τον οποίο κατηγορεί για “εθνικισμό». 

Ο κ. Μπεϊτια σημειώνει χαρακτηριστικά ότι «Με την έγκριση από την αλβανική βουλή της εδαφικής μεταρρύθμισης και ιδιαίτερα με τον νέο χάρτη της Χειμάρας, όπως το είχε σκιτσάρει στο κεφάλι του, χωρίς να ακούσει καν τα μέλη της κοινότητας, είτε Έλληνες είτε Αλβανούς, χωρίς να υποκλίνεται μπροστά στις συνεχιζόμενες εκλύσεις των μειονοτικών πολιτικών ηγετών, αδιάφορος για τις ανησυχίες των Αθηνών και όχι μόνο, τυφλός μπροστά στις διεθνείς συμβάσεις για τις μειονότητες, και άπονος στις ανησυχίες του Σοσιαλιστικού κινήματος Ολοκλήρωσης για το θέμα, ο πρωθυπουργός Ράμα άνοιξε μια νέα εποχή μετά τις 300 ημέρες της κυβέρνησης του. Την εποχή του εθνικισμού». 

Συνεχίζει αναφέροντας ότι «Άναψε το σπίρτο που μπορεί να θερμάνει προσωρινά τη λεγόμενη «πατριωτική καρδιά» των απλών Αλβανών, οι οποίοι δεν ακολουθούν με φακό την πολιτική και τους Bloggers, που προσπαθούν να προσελκύσουν την προσοχή με την εθνικιστική ρητορική, όμως έχει δημιουργήσει μια φλόγα που μπορεί να κάψει την Αλβανία τόσο εύκολα, όπως το 1997». “Και για ποιο λόγο; Για κάτι που παραβιάζει την αξιοπρέπεια του έστω και ενός Αλβανού, σε σχέση με τους Έλληνες». 
«Τη χρησιμότητα της πράξης αυτής δεν μπορεί να υποστηρίξει, έστω και εν μέρει, κανένας από τους αξιωματούχους ή τους ειδικούς που ασχολήθηκαν με την εδαφική μεταρρύθμιση», επισημαίνει ο αναλυτής. 
«Έτσι, προσωπικά, πιστεύω ότι όλα αυτά είναι το καλά προσχεδιασμένο χρονικό ενός προαναγγελθέντος εθνικισμού που θα ζήλευε και ο ίδιος ο Γκρουέφσκι», αναφέρει στο άρθρο του ο Μπειτιά. 

Αναφέρει ακόμη ότι «δυστυχώς, και ίσως σκόπιμα, από την αρχή, η συζήτηση για το νέο διοικητικό χάρτη τοποθετήθηκε ως ένα Ελληνο- Αλβανικο θέμα, φορτωμένο με μάταια ιστορικά επιχειρήματα...» «Kανείς δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει την ουσία της απόφασης: γιατί η Χειμάρα ενώνεται με το Βρανίστι και όχι με το Λούκοβο, η οποία θα αποτελούσε μια ελάχιστη αδιάλειπτη γεωγραφική συνέχιση...» γράφει ο Μπεϊτια. 

Αναφερόμενος στην δημιουργία ενός δήμου με την ονομασία Δήμος της Τσαμουριάς στη Κονίσπολη κοντά στα ελληνο αλβανικά σύνορα ο Μπεϊτια επισημαίνει: «...Για να προχωρήσει σε βαθύτερο διχασμό, ο Ράμα υιοθέτησε μέσα σε δευτερόλεπτα, χωρίς να σκεφτεί και χωρίς να κρίνει τις επιπτώσεις, τις επιθυμίες μια πολιτικής δύναμης με υψηλό εθνικιστικό προφίλ, όπως το PDIU, το λεγόμενο κόμμα τον Τσάμηδων...» 

Καταλήγοντας ο κ. Μπεϊτια εξαίρει τον αγώνα που έδωσε ο Πρόεδρος του ΚΕΑΔ και αντιπρόεδρος της Αλβανικής Βουλής Βαγγέλης Ντούλε και αναφέρει χαρακτηριστικά: «Είμαι δίπλα στον Βαγγέλη Ντούλε, γιατί στην προσπάθεια να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της κοινότητας του, αυτή τη φορά, εσκεμμένα ή όχι, δεν έχει σημασία τώρα, όχι μόνο υπερασπίστηκε κάποιες αρχές, αλλά έμμεσα, υπερασπίστηκε και την Αλβανία, ηθελημένα ή αθέλητα, μας άνοιξε τα μάτια μπροστά στο Χρονικό ενός προαναγγελθέντος εσκεμμένου εθνικισμού...» 


Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Πολυπολιτισμικότητα και άλλα παραμύθια


- Γιατί μαμά πετάνε πέτρες αυτοί οι άνθρωποι στο πάρκο;
 - Μη σε νοιάζει κοριτσάκι μου, λιθοβολούν μια κυρία που έφυγε από τον άντρα της. 
Έχουν τον δικό τους πολιτισμό, μην τους παρεξηγείς. 

Αυτό είναι πολυπολιτισμικότητα. 
Να συνυπάρχουν διαφορετικοί κώδικες «αξιών» στην ίδια γειτονιά, στην ίδια πολυκατοικία. Κι ο ένας να λειτουργεί παράλληλα με τον άλλον. 
Δεν είναι να πηγαίνεις για φαγητό πότε σε κινέζικο και πότε σε μεξικάνικο. 

Υπάρχει ένα μέρος στη γη που κάτι τέτοιο να συμβαίνει; ΠΟΥΘΕΝΑ! 
Υπήρξε; ΠΟΤΕ!

 Πολυφυλετικότητα, ναι. Δηλαδή να συμβιώνουν άνθρωποι διαφορετικής φυλετικής καταγωγής, οι οποίοι όμως έχουν υιοθετήσει ΕΝΑΝ πολιτισμό: κοινές βασικές αξίες. 

Και για να μιλάμε συγκεκριμένα: μια αξία του δυτικού πολιτισμού είναι ότι οι γυναίκες είναι ισότιμες με τους άντρες. 
Ναι, την κατέκτησε δύσκολα, μετά από πολύ αίμα, πολλές Υπατίες και πολλές «μάγισσες» στην πυρά. Αλλά την κατέκτησε. Τέλος. 

Μια άλλη αξία είναι η ελευθερία του λόγου. Το γνωστό: «διαφωνώ με αυτό που λες αλλά θα υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες», είτε το είπε ο Βολταίρος είτε όχι. 

Να πούμε κι άλλες; Τα ατομικά δικαιώματα, η ανεξιθρησκεία, η ανεκτικότητα στο διαφορετικό, η οικονομική ελευθερία. Και πάνω απ’ όλα: η δυνατότητα μιας κοινωνίας να εξελίσσεται, να επινοεί το μελλοντικό της πρόσωπο. 

Για να προφτάσω τους ηλίθιους που κάνουν πάντα τα ίδια «προκάτ» σχόλια: και «σε μας» υπάρχουν χούντες, λογοκρισίες, τραμπουκισμοί, θεούσες, φανατικοί, δικτάτορες, ολοκαυτώματα, άντρες που δέρνουν τις γυναίκες τους, παιδόφιλοι, αιμομίκτες, δολοφόνοι. Αλλά θεωρούνται παραβάτες των κοινών μας αξιών και τιμωρούνται. Κι αν ένας φανατικός ιερωμένος αρχίσει τα ρατσιστικά κηρύγματα από άμβωνος, αντιμετωπίζεται ως κωμική φιγούρα, υλικό για τους «Ράδιο Αρβύλα» και για καλαμπούρια στα social media. 

Ποιες από αυτές τις αξίες του δυτικού πολιτισμού έχει το Ισλάμ; Καμία! 
Μπορεί να συνυπάρξει με τον δυτικό πολιτισμό; Ας μη βιαστούμε να απαντήσουμε, πριν κατανοήσουμε ένα θεμελιώδες λάθος στη σύγκριση Χριστιανισμού και Ισλάμ. Δεν πρόκειται μόνο για σύγκριση θρησκειών. 

Όλες οι θρησκείες, μηδεμιάς εξαιρουμένης, δεν περιορίσθηκαν στη διαχείριση του Επέκεινα. Δεν έμειναν στην προσέγγιση των φιλοσοφικών ερωτημάτων της ζωής και στις όποιες εξηγήσεις αποπειράθηκαν να δώσουν οι ιδρυτές ή οι απόστολοί τους. Επεκτάθηκαν σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Θέσπισαν κανόνες δικαίου, ακόμα και υγιεινής. 

Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, γυναίκα που έχει περίοδο είναι ακάθαρτη. Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη ο άνδρας είναι η κεφαλή της γυναικός και οι προγαμιαίες σχέσεις είναι πορνεία, όπως πορνεία είναι και το εντός του γάμου «παρά φύσιν» σεξ. (Όλες οι θρησκείες δαιμονοποίησαν τις ηδονές, γιατί αντιλήφθηκαν την απειλή από την απελευθερωτική τους επίδραση.) 

Και καθώς κάθε θρησκεία, για να ισχυροποιήσει τις θέσεις της, επικαλείται θεοπνευστία, εγκλωβίζεται σ’ αυτήν. 

Το θεόπνευστο είναι και τέλειο, δηλαδή τελικό, δεν μπορείς να το αλλάξεις! Όμως η ζωή προχωράει. 

Το πλαίσιο ζωής που ίσχυε πριν 2000 χρόνια στην Ιουδαία σήμερα είναι ξεπερασμένο. Όπως είναι ξεπερασμένο και το πλαίσιο ζωής που ίσχυε πριν 1400 χρόνια στην αραβική έρημο όταν ο Αμπού αλ Κασίμ Μουχαμάντ ιμπν Αμπνταλλάχ αλ Χασιμί αλ Κουρασί (για τους φίλους, Μωάμεθ) «λανσάρισε» το Ισλάμ. 

Ο δυτικός πολιτισμός μπορεί να άργησε, αλλά το κατάλαβε. Και περιόρισε τη θρησκεία στις εκκλησίες. Ακόμα και η ίδια η θρησκεία, αντιλαμβανόμενη τον αναχρονισμό των δογμάτων της, κάνει τα στραβά μάτια και παντρεύει μια εγκυμονούσα νυφούλα μολονότι αυταπόδεικτα «επόρνευσε». 
Μπορεί ο Πάπας να κατακρίνει ακόμα την αντισύλληψη, αλλά κανένας δεν απαγορεύει τα προφυλακτικά. Μπορεί κάποια παραθρησκευτική οργάνωση να τυπώσει ένα βιβλιάριο για τις «αμαρτίες του στόματος και των ματιών» αλλά ούτε της περνάει από το μυαλό να προτείνει νομοθεσία που να τιμωρεί τους αμαρτωλούς. 

Όσο κι αν στην Ελλάδα η θρησκεία επηρεάζει ακόμα την κοσμική εξουσία μερικές φορές με τρόπο απαράδεκτο για δυτικό κράτος, όσο κι αν φανατίλες διαδηλώνουν έξω από θέατρα με «ασεβή έργα», κανένας δεν αποκεφαλίζεται σε δημόσια θέα γιατί είναι άπιστος, καμία γυναίκα δεν μαστιγώνεται γιατί κυκλοφορεί ασυνόδευτη, κανένα νήπιο δεν υφίσταται κλειτοριδεκτομή. 

Στη Δύση, το υπόγειο, για αιώνες, ρεύμα ορθολογισμού και αμφισβήτησης κάθε αυθεντίας (πολιτικής, θρησκευτικής, επιστημονικής), που πήγαζε από την παρακαταθήκη του ελληνορωμαϊκού πνεύματος, τελικά παρέσυρε και κατακρήμνισε τη μεσαιωνική θρησκευτική βαρβαρότητα. Αυτή την υπέρβαση, το Ισλάμ δεν την κατάφερε ποτέ. 

Χωρίς πολιτισμική ταυτότητα πριν τον Μωάμεθ, χωρίς κάποια Αντιγόνη που να αντιτίθεται ανοιχτά στους νόμους,, με αποκλεισμένο εντελώς το ένα φύλο από κάθε παραγωγή (πλην της τεκνοποιίας) καθηλώθηκε στο πλαίσιο της ζωής του 600 μ.Χ.
 Βόλευε κιόλας, διότι μια αυταρχική μισαλλόδοξη θρησκεία είναι μια χαρά συνεταιράκι μιας αντίστοιχα αυταρχικής επεκτατικής εξουσίας. 

Ακόμα και η φωτεινή περίοδος των Φατιμιδών δεν μπόρεσε να διαρκέσει: την έσβησε με συνοπτικές διαδικασίες ο Σαλαντίν που επανέφερε τη σουνιτική ορθοδοξία. Έτσι, σήμερα, ο Χριστιανισμός δεν μπορεί να συγκριθεί με το Ισλάμ, διότι πρόκειται για ανόμοια πράγματα. 

Ο Χριστιανισμός πλέον είναι μόνο θρησκεία, μόνο για όσους πιστεύουν, και με όποιον τρόπο (ουσιαστικό ή εντελώς τυπικό) επιλέγουν να το κάνουν. Οι άλλες του βλέψεις έχουν αδρανοποιηθεί. 

Το Ισλάμ εξακολουθεί να είναι καθολικός τρόπος ζωής και, φυσικά, νομοθεσία. Βέβαια, δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι το ίδιο. Υπάρχουν μουσουλμάνοι στη Σερβία, στην Ευρωπαϊκή Τουρκία, στον Λίβανο, στην Περσία, στη Μαλαισία, στα Εμιράτα, στην Αίγυπτο, που είναι έως και άθεοι. Αλλά είναι η μειονότητα. Σε κάποιες χώρες είναι μια απελπιστικά ολιγάριθμη και διωκόμενη μειονότητα. 

Αντιθέτως, υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός μουσουλμάνων σε όλον τον κόσμο που έχουν υιοθετήσει στην καθημερινή τους συμπεριφορά ό,τι πιο αποκρουστικό και απάνθρωπο μπορεί να φανταστεί ο νους. 

Το είδαμε στους Ταλιμπάν, στην Αλ-Κάιντα, στην Τσετσενία, στην Υεμένη, το βλέπουμε τώρα και στη Συρία με το ισλαμικό χαλιφάτο. Ποιος είναι ο στόχος τους; Ποτέ δεν τον έκρυψαν. Η εξαφάνιση του δυτικού πολιτισμού! Αν ο Χριστιανισμός, του «αγαπάτε τους εχθρούς σας» και του «μετά πρώτην και δευτέραν νουθεσίαν, παραιτού» έφτασε να οργανώνει σταυροφορίες και δημόσιες εκτελέσεις στην πυρά, τι περιμένεις να κάνει το Ισλάμ στο οποίο το ίδιο το δόγμα επιτάσσει την εξάπλωση της θρησκείας με το σπαθί;

Η απάντηση λοιπόν στο ερώτημα της συνύπαρξης δυτικού κόσμου και Ισλάμ εξαρτάται από το είδος του Ισλάμ για το οποίο μιλάμε. Αν αναφερόμαστε στη μειοψηφούσα εκδοχή του που έχει, όπως και ο Χριστιανισμός, αυτοπεριορισθεί στη σωτηρία της ψυχής και σε μερικά τελετουργικά μια φορά τον χρόνο, η απάντηση είναι προφανώς, ναι, μπορούν να συνυπάρξουν. 

Αν όμως μιλάμε για τις ορδές των κτηνών που σφάζουν αθώους βιντεοσκοπώντας την «τελετή» με τα κινητά, η απάντηση είναι ΠΟΤΕ και ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ! 
Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο όλοι αυτοί να εκσυγχρονισθούν. Όταν έχεις τον μισό σου πληθυσμό σε αχρηστία και πολεμάς τις τεχνολογικές εξελίξεις δεν έχεις μέλλον. Είσαι καταδικασμένος εσαεί στη φτώχεια και στην υπανάπτυξη. Η απόσταση ανάμεσα στη Δύση και στο φανατικό Ισλάμ όλο και θα διευρύνεται. 

Και επειδή κανένας φανατικός δεν αποδέχεται ότι ο φανατισμός του είναι η αιτία της δυστυχίας του, θα ψάχνει τον εχθρό στο πρόσωπο του άλλου: του μισητού (από την εποχή των σταυροφοριών) δυτικού κόσμου. Μη βιαστείτε να πείτε «δεν με αφορά». 

Οι τρομοκράτες των δίδυμων πύργων, στη Γερμανία και στην Αμερική ζούσαν. Στην Ευρώπη στρατολογούν οι τζιχαντιστές τους νέους «μάρτυρες του Αλλάχ». Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία Γαλλίας, Βελγίου και Γερμανίας, τουλάχιστον 3.000 ευρωπαίοι πολίτες, μουσουλμάνοι με ευρωπαϊκές ταυτότητες, πολεμούν αυτή τη στιγμή στη Συρία ενταγμένοι στις τάξεις των τζιχαντιστών. Ήδη 14 Γάλλοι εθελοντές ισλαμιστές έχουν σκοτωθεί. 

Ξέρουμε πόσοι έχουν πάει από την Ελλάδα; Αν και όταν επιστρέψουν όλοι αυτοί, μετά την «εκπαίδευση» σε αποκεφαλισμούς, βασανισμούς, μαζικές εκτελέσεις, ορκισμένοι στην επικράτηση του Ισλάμ μέσω της εξόντωσης των αντιπάλων του, πόσο εύκολο είναι, νομίζετε, να επανενταχθούν στις δυτικές αξίες του αλληλοσεβασμού και της ανεκτικότητας; Ή μήπως δεν ανήκαν ποτέ εκεί; 

Οι δυτικές αξίες βασίζονται σε μια αυταπάτη: θεωρούν αυτονόητο ότι ο άλλος τις αποδέχεται. Η ζωή αυτό το διαψεύδει. Εκατοντάδες χιλιάδες κλειτοριδεκτομές γίνονται παράνομα κάθε χρόνο στην Ευρώπη από μουσουλμάνους γιατρούς ή εμπειρικές «ξυραφίστριες». Εκατομμύρια μουσουλμάνες γυναίκες υφίστανται σωματική ή ψυχική βία καθημερινά αλλά δεν το καταγγέλλουν γιατί τα αντίποινα της φυλής τους θα είναι πολύ χειρότερα. 

Θα ήταν αντίθετος στα ανθρώπινα δικαιώματα ένας νόμος που θα υποχρέωνε όλα τα κορίτσια μουσουλμανικών οικογενειών να εξετάζονται από την ημέρα της γέννησής τους μέχρι την ενηλικίωσή τους, κάθε χρόνο από γυναικολόγο μη μουσουλμάνο και σε περίπτωση κλειτοριδεκτομής οι γονείς να απελαύνονται πάραυτα, το δε παιδί να δίδεται για υιοθεσία; 

Θα ήταν υπερβολικό αν οι χώρες προέλευσης των Ευρωπαίων τζιχαντιστών απαγόρευαν την επιστροφή τους στην «πατρίδα»; 

 Θα ήταν έλλειψη ανεκτικότητας στον πολιτισμό των άλλων αν θεωρούνταν όλοι οι γάμοι ανηλίκων άκυροι; Κι επειδή υπάρχει μια ανησυχητικά μεγάλη μερίδα «επαγγελματιών της μονομερούς ανθρωπιστικής ευαισθησίας», που ζυγίζουν βαριά τα δικαιώματα των μουσουλμάνων αλλά πανάλαφρα όλων των υπολοίπων, σπεύδω να διευκρινίσω για πολλοστή φορά ότι το ίδιο με ενοχλεί ο φανατικός είτε είναι χριστιανός, είτε κομφουκιανός, είτε πιστός του ιπτάμενου μακαρονοτέρατος. 

Αλλά δεν θα παλεύω να εξαφανίσω τα όποια σταγονίδια του χριστιανικού μεσαίωνα υπάρχουν ακόμα ως εκνέφωμα κι εσύ να μου μπάζεις όλον τον Νείλο του μουσουλμανικού μεσαίωνα από την πίσω πόρτα, δήθεν στο όνομα του σεβασμού της «διαφορετικότητας»! 

Δεν θα γράφουμε ολοσέλιδα για τον Πειραιώς και τον Καλαβρύτων κι ούτε μονόστηλο για τον μουφτή που λέει τα ίδια και χειρότερα! Καταγγέλλουμε -και πολύ καλά κάνουμε- το χαστούκι που θα ρίξει ο νταής Ευρωπαίος στη γυναίκα του, αλλά σφυρίζουμε αδιάφορα όταν μαστιγώνουν ή εκτελούν κορίτσια γιατί απλώς θέλησαν να πάνε στο σχολείο; 

Ο δυτικός κόσμος και κυρίως η αμερικανική πολιτική έκανε στον χειρισμό του φανατικού ισλαμισμού τερατώδη, ασυγχώρητα λάθη. Πρώτα, τους εξόπλισε και τους εκπαίδευσε ως αντίβαρο στην πάλαι ποτέ σοβιετική επιρροή. Πόση ανοησία! Πόση κοντόφθαλμη αντίληψη! Ακόμα και τώρα, συνεχίζει να τους εξοπλίζει για να εγκαταστήσει δήθεν τη δημοκρατία σε μια περιοχή του κόσμου που ποτέ δεν τη γνώρισε κι ούτε μπορεί να τη χειριστεί, την ίδια στιγμή που εφαρμόζει τη σαρία κι ονειρεύεται θεοκρατικό χαλιφάτο! Κι ως επιστέγασμα, διατηρεί τις καλύτερες των σχέσεων με το απεχθές προπύργιο του ισλαμικού μεσαίωνα, τη Σαουδική Αραβία, η οποία χρηματοδοτεί τους περισσότερους τζιχαντιστές. 

Επιπλέον, το απίστευτο: επέτρεψε, στο εσωτερικό της ίδιας της Ευρώπης, να βρουν εύφορο έδαφος όλα τα άνθη του κακού που ετοιμάζονται να χτυπήσουν την οικογένεια που τους φιλοξενεί. Αυτή η δυτική εθελοτυφλία πρέπει να σταματήσει το ταχύτερο! Στα πεδία μάχης των φανατικών δεν έχουν θέση οι καλοί τρόποι, αλλά ο στρατός. 
Μέσω ΟΗΕ ή μέσω ΝΑΤΟ, μικρή σημασία έχει. Η ουσία είναι να ηττηθούν και να εξουδετερωθούν. Αν δεν γίνει αυτό τώρα, που τα πράγματα είναι ακόμα ελεγχόμενα, θα γίνει όταν οι τζιχαντιστές θα έχουν δυναμώσει τόσο που θα επιβάλουν αυτοί τους όρους της σύγκρουσης. 

Στην ίδια την Ευρώπη, έστω και αργά, μερικά πράγματα πρέπει να λεχθούν όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται: Θες να ζήσεις μαζί μας; Όχι μόνο θα σεβαστείς τις αξίες μας, αλλά θα τις υιοθετήσεις! 

Δεν θα παραιτηθείς από το μαστίγωμα του ομοφυλόφιλου επειδή φοβάσαι μη σε πιάσουν, αλλά επειδή αποδέχεσαι πως ο καθένας κάνει κουμάντο στο σώμα του και σε κανέναν άλλον δεν πέφτει λόγος. 
Θα καταλάβεις ότι εμείς δεν έχουμε όρια όταν σατιρίζουμε, ακόμα και τον Θεό μας. Άρα μπορούμε να το κάνουμε και με τον δικό σου. 
Θα παρακολουθήσεις οπωσδήποτε «τη ζωή του Μπράιαν» και θα τη σκεφτείς σε μουσουλμανική εκδοχή. Αν το βρεις ευφυές, μείνε. Αν γίνεις έξαλλος με την ασέβεια, συγγνώμη αλλά δεν κάνεις για την Ευρώπη. 

Όχι, εμείς δεν έχουμε καμιά υποχρέωση να σεβαστούμε τις δικές σου παλαιολιθικές «αρχές». 

Θα είχαμε, αν ερχόμασταν να μείνουμε στην πατρίδα σου. Εσύ όμως ήρθες εδώ. Δεν σου λέω ότι είμαστε ανώτεροι ή κατώτεροι διότι δεν υπάρχει ένας εξωτερικός κριτής για να αποφασίσει. 

Είμαστε όμως διαφορετικοί. Εδώ έτσι ζούμε. Αν σ’ αρέσει. Αν δεν σ’ αρέσει, υπάρχει και εισιτήριο αναχώρησης. Αν επιμένεις να μην το βγάζεις υπάρχει και η απέλαση. Και στο αεροπλάνο της επιστροφής στην ιερή γη του Αλλάχ, καθώς θα διαβάζεις το πρόγραμμα δημοσίων θεαμάτων της αγαπημένης σου πατρίδας (απαγχονισμοί, αποκεφαλισμοί, ακρωτηριασμοί, μαστιγώσεις…) θα έχεις όλον τον χρόνο να σκεφτείς πώς θα σου φαινόταν η πολυπολιτισμικότητα στην κεντρική λεωφόρο του Ριάντ: ζευγάρια εφήβων να περπατούν και να φιλιούνται στο στόμα -τα κορίτσια με τις κοντές φουστίτσες και τις μπλούζες με τα τιραντάκια χωρίς σουτιέν που φοράν το καλοκαίρι στο Παρίσι, στη Ρώμη, στην Αθήνα.

 Δεν θα το δεχόσουν ποτέ, ε; 

Ούτε εμείς εσένα. 

Θ. ΤΖ.

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Εύσημα αξιοπιστίας (Συλλογή εξωδίκων)


Τελειωμό δεν έχουν τα εξώδικα στο δόλιο ρεπόρτερ αφού άλλο ένα ήρθε να προστεθεί στη πλούσια συλλογή του. Αυτή τη φορά από τον γενικό διευθυντή της ΕΑΣ Θεσπρωτίας. 

 Όλα τα εξώδικα έχουν ένα κοινό σημείο αναφοράς. Τον κατηγορούν για στρέβλωση γεγονότων με αυθαίρετες ερμηνείες που σκοπό έχουν την συκοφαντία. 

Όσοι έχουν στείλει εξώδικα, όλοι έχουν δικαιωθεί.

 Και αυτό συμβαίνει διότι ο καραγκιόζης αναγκάζεται να κάνει κολοτούμπα και να παραδέχεται ότι την έκανε (εμμέσως πλην σαφώς) την πουστίτσα, για να αποφύγει την δικαστική δίωξη η οποία συνεπάγεται μεγάλο χρηματικό ποσό ως αποζημίωση για ηθική βλάβη. 

Και έτσι φτάσαμε σε σημείο την μια εβδομάδα να αντικρίζουμε στη φυλλάδα του με μεγάλους τίτλους την αποκάλυψη ενός τεραστίου σκανδάλου και την άλλη εβδομάδα στο ίδιο σημείο μια τεράστια διάψευση για ότι έγραψε την προηγούμενη αναγνωρίζοντας ότι είναι ψευδή και συκοφαντικά. 

Στο τέλος δε, να ψελλίζει κάτι μέσα από τα δόντια «για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας μας», «δεν γνωρίζαμε το ένα δεν γνωρίζαμε το άλλο», «συμβαίνουν αυτές οι παρεξηγήσεις» και ένα σωρό άλλες μαλακίες για να προκαλέσει σύγχυση στο κοινό. 

 Μαγκιές και τσαμπουκάδες την μια εβδομάδα, κότα λειράτη τραβεστί τη άλλη εβδομάδα. 

Και η αξιοπιστία στα …ουράνια!



 Γράψει ο γενικός διευθυντής της ΕΑΣ Θεσπρωτίας: 
«Με εξώδικη επίδοση επιστολής μου, καλώ τον εκδότη της εφημερίδας «Διαβούλευση» κ. Ευάγγελο Μάστορα, να την δημοσιεύσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που δημοσίευσε άρθρο του σχετικά με αμοιβές διευθυντικών στελεχών της ΕΑΣ Θεσπρωτίας. 
Πρόκειται για ψευδές δημοσίευμα που βασίζεται σε λάθος ερμηνεία αριθμών και αυθαίρετες επεκτάσεις για να δείξει σπατάλες εκεί που δεν υφίστανται και να θίξει πρόσωπα. Ανήκει στα δημοσιεύματα που αν δεν ανακληθούν θα πάρουν το δρόμο της δικαιοσύνης. 
Όπως επισημαίνω στο υστερόγραφό μου παρόμοιες δοξασίες (για μισθούς Διευθυντών της Ένωσης) είχαν κυκλοφορήσει και πριν από τις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές του Δήμου Σουλίου όπου μετείχε σαν υποψήφιος σύμβουλος (ελπίζοντας να μην υπάρχει συσχέτιση με το δημοσίευμα). Τότε επισημαίνω, ίσως και κακώς, δεν απάντησα, πιστεύοντας πως ο προγραμματικός λόγος είναι πάντα υπέρτερος της γκαιμπελίστικης τακτικής ανθρώπων που άλλα διαβάζουν, άλλα καταλαβαίνουν και άλλα ανώνυμα διαδίδουν για ικανοποίηση προσωπικών φιλοδοξιών. Ανθρώπων που μόλις σου παρέχουν μια υπηρεσία σε ρωτούν «με απόδειξη ή χωρίς». Όπως διευκρινίζω δεν ανήκω σ΄αυτούς.» 



Μαϊμουδιές (συνέχεια),

 Με πλαστή φωτογραφία του περιπολικού (φαίνεται από χιλιόμετρα ότι είναι κακόγουστο μοντάζ) ως …τεκμήριο, καταφέρεται εναντίον αστυνομικών για δήθεν παραβάσεις κ.λ.π. 




"Συμπτωματικά" οι αστυνομικοί που δέχονται τα «πυρά» είναι αυτοί που τον είχαν σταματήσει κάποτε για νόμιμο έλεγχο. 

Τι θέλει άραγε να μας πει ο ποιητής; 

 Για το δια ταύτα, δείτε τι γράφει στον Αστυνομικό Διευθυντή Θεσπρωτίας με αφορμή το μαϊμού περιστατικό. 

«ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ σας το δηλώνουμε και δημοσίως δε θα δεχτούμε να υποστούμε έλεγχο από αυτούς και κάθε άλλο παρανομούντα Αστυνομικό, υφιστάμενοι αν χρειαστεί τις συνέπειες της άρνησης ελέγχου.» 

Δηλαδή το πουλάκι μας θέλει ασυλία  από κάθε νόμιμο έλεγχο για να ...παρανομεί ελευθέρα. 

Από ότι φαίνεται θα ύπαρξη και άλλο εξώδικο αφού στη συγκεκριμένη περίπτωση ο δόλος για συκοφαντία οργάνων της τάξεως είναι εμφανέστατος. 



Το υπενθυμίζουμε για μια ακόμη φορά προς κάθε κατεύθυνση.

Δυστυχώς, έχει ξεφύγει τελείως… 

Αν υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται για αυτόν ας τον συμαζέψουν, διότι ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά αποθέματα ψυχραιμίας. 

Διαφορετικά ας επιληφθούν οι δημόσιες υπηρεσίες υγείας

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

«Τεράστια» η προσφορά...στη κοινωνία


«Η θεσπρωτική κοινωνία 
για τριάντα περίπου χρόνια 
μας εμπιστεύεται και μας στηρίζει…» 
 Τάπας 
Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014 




Οι εφημερίδες είναι το μπουρδέλο της σκέψης. 
Honoré de Balzac, Γάλλος συγγραφέας

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Η γυναίκα της Ζάκυθος

Η ηθοποιός Όλια Λαζαρίδου και ο σκηνοθέτης Δήμος Αβδελιώδης στον αρχαιολογικό χώρο των Γιτάνων 


«Μια μεγάλη ηθοποιός (Όλια Λαζαρίδου) 
σε ένα σπουδαίο χώρο (Γίτανα). 
Ας το απολαύσουμε!» 

Με αυτή τη προτροπή έσπευσαν θεατρόφιλοι σχεδόν από όλα τα μέρη της ηπείρου να κοινωνήσουν το θεατρικό αυτό δρώμενο. 

Αν και η συγκεκριμένη παράσταση είναι ενταγμένη στο φεστιβάλ Αθηνών, (ακολουθούν ανάλογες παραστάσεις σε 30 αρχαιολογικούς χώρους) κάποιοι «δυστυχείς» ανέμεναν ίσως μια συνηθισμένη «σαβουροκατάσταση» «αναβαθμισμένη» κάπως λόγω της «ιερότητας» του χώρου. 

Το έργο όμως όπως είπαμε ενταγμένο στο φεστιβάλ Αθηνών δεν καθορίστηκε με βάση τη θεατρική παιδεία της κάθε περιοχής. Και αναφέρουμε την θεατρική παιδεία διότι στη δικιά μας περιοχή η θεατρική κουλτούρα περιορίζεται σε κάποιες θεατρικές παραστάσεις που με δυσκολία θα λέγαμε ότι προάγουν, από πλευράς ποιότητας τουλάχιστον, την θεατρική κουλτούρα στο τόπο μας. 

Τα διάφορα θεατρικά σχήματα λόγω του ερασιτεχνικού τους χαρακτήρα δεν είναι και η καλύτερη ένδειξη για τη θεατρική ποιότητα στο τόπο μας. 
Αδιάφορο βέβαια το τι πιστεύουν οι συντελεστές και οι όποιοι παρατρεχαμενοι που μοίρα σκληρή τους όρισε να μεταφέρουν στους ωμούς τους το βαρύτατο φορτίο του πολιτισμού, αυτές οι παραστάσεις ικανοποιούν περισσότερο τους συμμετέχοντες και την παρέα τους παρά τις απαιτήσεις ενός ευρύτερου θεατρόφιλου κοινού. 

Εθισμένο λοιπόν κατά κάποιο τρόπο το κοινό σε τέτοιου είδους παραστάσεις, έσπευσε να παρακολουθήσει και μια σοβαρή παράσταση. Το αποτέλεσμα τους περισσοτέρους τους απογοήτευσε (αναμενόμενο άλλωστε). 

Ίσως η ανεκπλήρωτη κρυφή προσδοκία για κάτι από την πανηγυριώτικη γκλαμουριά των παρελθόντων ετών των κατ’ ευφημισμό πολιτιστικών εκδηλώσεων, ίσως το υπέροχο τοπίο να απέσπασε περισσότερο από ότι θα έπρεπε την προσοχή τους, ίσως και τα δυο, γεγονός είναι ότι αρκετοί έφυγαν με ένα μεγάλο κενό στο στομάχι. 

Η παράσταση σίγουρα δε ήταν πρόσφορη για προσωπική προβολή του κάθε χατζημαλάκα που θεωρεί τον εαυτό του παράγοντα πολιτισμού στο τόπο του.

Εντυπωσιακή η ερμηνεία της Όλια Λαζαρίδου πλήρως εναρμονισμένη στις απαιτήσεις του σκηνοθέτη. 
 Εδώ το κοινό (ένα μεγάλο μέρος τουλάχιστον) έδειξε απροετοίμαστο σε ποιοτικές παραστάσεις ή για να κυριολεκτούμε μαθημένο σε ευκολοχώνευτες λαϊκίστικες παρλαπίπες. Δυστυχώς και εδώ δεν αποφεύχθηκαν οι νεοελληνίστικες υπερβολές. Ότι δεν καταλαβαίνει ο νεοέλληνας το θεωρεί μαλακία. Και δυστυχώς ένα μεγάλο μέρος των «θεατών» βρήκε τουλάχιστον ένα μέρος του έργου «ακαταλαβίστικο». 

 Παρά τις αξιόλογες προσπάθειες που γίνονται στο τόπο μας από συγκεκριμένη θεατρική ομάδα, η επαφή του «θεατρόφιλου» κοινού με το σύγχρονο θέατρο είναι σχεδόν ανύπαρκτη. 

Οι οπαδοί της στρατευμένης τέχνης σίγουρα έχουν εδώ ένα αρκετά μεγάλο μερίδιο ευθύνης. 

Η έλλειψη σοβαρής πολιτιστικής υποδομής, η οποίοι οφείλεται κυρίως στο ότι τα άτομα που ασχολούνται με τα πολιτιστικά δεν έχουν στην ουσία καμία σχέση με το αντικείμενο, επέτρεψε στα θεατρικά μπουλούκια της αρπαχτής (που μα θυμούνται κάθε καλοκαίρι), να καθορίσουν ως ένα βαθμό τη χαμηλή θεατρική ποιότητα στο τόπο μας. 


Υ.Γ. Εσκεμμένα δεν μπήκαμε στη ουσία του θεατρικού έργου. Ας το πράξουν οι πολιτιστικοί ταγοί του τόπου μας που έσπευσαν να κλίσουν «πρώτο τραπέζι πίστα» στη παράσταση. 

Ίσως και να μη θέλαμε να παραδεχθούμε ότι, στο φθόνο, στο μίσος, στην υποψία, στη ψευτιά της ηρωίδας του έργου αναγνωρίσαμε ένα κομμάτι του εαυτού μας. 

Ίσως να ήταν αυτός ο λόγος που ορισμένοι θεώρησαν το έργο δυσνόητο, (στην ουσία δεν θέλησαν να καταλάβουν ) και έσπευσαν μετά το τέλος της παράστασης, το κενό που ένοιωσαν στο στομάχι τους να το αναπληρώσουν με ισχυρή δόση χοληστερίνης στο πλησιέστερο ψητοπωλείο.

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Ας οραματιστούμε μια καινούργια αρχή



Μπορεί οι αγαπητοί αναγνώστες να δυσανασχετούν με την φαινομενικά μονοδιάστατη αντιμετώπιση της πραγματικότητας (και έχουν απόλυτα δίκιο ) αλλά τα γεγονότα καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό και τον απαραίτητο σχολιασμό. 

 Σίγουρα υπάρχουν θέματα βαρύτερης σημασίας που χρίζουν ανάλογων σχολιασμών και παρατηρήσεων. 

Η συντονισμένη όμως επίθεση κατά πάντων των δυο κατ’ εξοχήν εκφραστών του λαϊκισμού στο τόπο μας δεν θα μπορούσε να μείνει ασχολίαστη.
 Η σαβούρα της λαϊκίστικης δεξιάς (όχι της λαϊκής δεξιάς) επιχειρεί μέσα από ένα εμετικό συνονθύλευμα κραυγών και ψιθύρων να δηλώσει κάποια παρουσία στο τόπο μας.

 Προσπαθεί (κατά την γνώμη μας) να αφυπνίσει κάποια φαντάσματα του παρελθόντος που έχουν ρίζες σε νοοτροπίες κυρίως σταλινικού ολοκληρωτισμού. Ενός κρατισμού που οδήγησε την πάλαι ποτέ ισχυρά σοβιετική ένωση όταν ήρθε σε επαφή με την πραγματικότητα να καταρρεύσει μέσα σε μια εβδομάδα. 

Τα επιχειρήματα των μόνο δυο εκφραστών της σαπίλας στο τόπο μας έχουν να κάνουν με την δαιμονοποίηση , (αντίληψη που μας κοροϊδεύει όλος ο σύγχρονος κόσμος), και στην συγκεκριμένη περίπτωση, ότι για όλα τα κακά στο τόπο μας φταίει ο Μπεζας .

 Εμπάθεια που ούτε λύνει προβλήματα αλλά ούτε προσφέρει εναλλακτικές προτάσεις.

 Αντί ως Θεσπρωτοί να αξιοποιήσουμε το Μπεζα (τον όποιο Μπέζα) για το καλό του τόπου, οι πυροβολημένοι προτείνουν …να φύγει ο Μπέζας από την κυβέρνηση.

 Γράφει ο τάπας στις 16/7 /2014
«Από πλευρά μας αυτό κάνουμε, όπως έχουμε καθήκον. Να ευαισθητοποιήσουμε τον πρωθυπουργό ώστε να ανακαλέσει στην τάξη τον συνεργάτη του υφυπουργό, ακόμη και αν χρειαστεί να τον «διώξει» από την κυβερνητική ομάδα»

 Αν διαβάζαμε αυτό το σχόλιο σε αλβανοτσάμικο μπλοκ θα δικαιολογούσαμε κατά κάποιο τρόπο τις προθέσεις του συντάκτη. 

Επειδή η οικονομική κυρίως κρίση ανέδειξε όλα αυτά τα πολιτικά εξαμβλώματα καλό θα ήταν σε όλους αυτούς που σήμερα διακηρύττουν την ανάγκη για μια νέα αρχή να κάνουν και ένα απολογισμό και να αφορίσουν μεθόδους που οι ίδιοι υιοθέτησαν και που μας οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο. 

Σίγουρα η κάθε χρονική περίοδος έχει και τις αντίστοιχες  πολιτικές ιδιαιτερότητες.
Αυτό όμως δεν αποτελεί θέσφατο και για τις επόμενες πολιτικές εξελίξεις. 

Ας φροντίσουν λοιπόν οι πολιτικοί (που έβαλαν την σφραγίδα τους στη Θεσπρωτία) όσοι βέβαια επιθυμούν να έχουν μέλλον στη πολιτική σκηνή της Ελλάδος , να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους αποδεχόμενοι το μερίδιο της πολιτικής ευθύνης που τους αναλογεί. 

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι με γενναιότητα θα το πράξουν. 

Όχι βέβαια για την ασήμαντη επιβεβαίωση αυτής τη ιστοσελίδας αλλά για το καλό της πατρίδας μας και του ελληνισμού.

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Η τιμωρία με τις «επιστροφές»

Όλο και μεγαλώνει το μέγεθος των πακέτων των επιστροφών που καταφθάνουν στο γραφείο της εφημερίδας. 


Αν ισχύει για τους άνακτες το «ισχύς μου η αγάπη του λαού»
τότε για τους εκδότες- δημοσιογράφους 
πρέπει να ισχύει το «ισχύς μου η αγάπη των αναγνωστών». 

Τον φτύνουν και νοιώθει ότι τον ραίνουν με ροδόπεπλα. 
Εκτός τόπου και χρόνου ο τσίου -τσίου ρεπόρτερ. 

Δεν προλαβαίνει ο δόλιος να μαζεύει τα πακέτα των εφημερίδων από τις επιστροφές που στοιβάζονται κάθε βδομάδα στη είσοδο του γραφείου του καθιστώντας κάθε διέλευση αδύνατη. 

Τόσο έχει εξοργίσει τους αναγνώστες με αυτά που γράφει, οι οποίοι αγανακτισμένοι επιστρέφουν μαζικά την εφημερίδα του με ένα μεγάλο «Απαράδεκτη» γραμμένο στη πρώτη σελίδα. 

Το γεγονός αυτό είναι αδιαμφισβήτητο και ο δολιος αναγκάστηκε να το παραδεχθεί δια το απλούστατο λογο ότι δεν μπορεί πλέον να το κρύψει. 

 Ενδιαφέρον για τους ερευνητές της ψυχολογίας (και όχι μόνο) έχει η ανακοίνωση που έβγαλε για τις επιστροφές. 
 Ρεσιτάλ πνευματικής συγκρότησης και καθαρότητας σκέψεως 

«ΔΕΝ μπορούν να καταλάβουν ειλικρινά, πόση χαρά μας δίνουν, τι περίεργη επαγγελματική διαστροφική ηδονή βιώνουμε και το σημαντικότερο, πόσο δικαιωμένοι αισθανόμαστε για τη δημοσιογραφία που ασκούμε, όταν έχουμε «πακέτο» επιστροφής της εφημερίδας μας, από μέχρι χθες συνδρομητές…» 
 Διαβούλευση 16 Ιουλίου 2014 


Όσο καλοπροαίρετος να είναι o άλλος τέτοιες μαλακίες δεν τις ανέχεται με τίποτα.  

 Είναι κοινή η διαπίστωση ότι ο δόλιος ρεπόρτερ έχει ξεφύγει τελείως. 

Γράφει ο τάπας στις 16 Ιούλιου 2014: 
«Διαφωνώ ριζικά και κυρίως το τελευταίο διάστημα, με τον τρόπο που ο συνάδελφος Βαγγέλης Μάστορας επιχειρεί να ασκήσει κριτική μέσα από τη δημοσιογραφία. Αυτή μου τη διαφωνία όχι μόνο δεν την έχω κρύψει, αλλά αντίθετα την έχω διατυπώσει δημόσια, ακόμη και μέσα από τις σελίδες αυτές.» 

Για να φτάσει σε σημείο ακόμη και ο πατριάρχης του κιτρινισμού στο τόπο μας να διαχωρίσει κάθετα τη θέση του από το τρόπο που «ασκεί» την δήθεν «δημοσιογραφία» ο δόλιος, αντιλαμβάνεστε ότι η άλυσος έχει κοπεί εδώ και καιρό. 

Το να αισθάνεται κάποιος ευτυχής και δικαιωμένος για τη δημοσιογραφία που ασκεί όταν του επιστρέφουν πακέτα την εφημερίδα ως απαράδεκτη …τότε, όταν δεν επιστρέφεται η εφημερίδα πρέπει να αισθάνεται δυστυχής και αποτυχημένος. . 

Η τρικυμία στο κρανίο δεν λέει να κοπάσει… 

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Έσκασε μύτη…



Όχι που θα έλειπε ο τάπας από τις διαβολο-διαβουλεύσεις.
 Όπου διαφαινόμενη ένταση ο τάπας προσπαθεί να τη μετατρέψει σε ανωμαλία για να επωφεληθεί. Σε αυτή τη τακτική είναι ο πρώτος διδάξας αλλά ο δόλιος τον έχει ξεπεράσει χωρίς να κρατά ούτε τα καν προσχήματα. Και εδώ έγκειται η κατά καιρούς προστριβή μεταξύ τους. 

Μαγαζί γωνία η μητρόπολη, υπολογίσιμη δύναμη (σε ψήφους) το χριστεπώνυμο πλήθος, γιατί να μη βουτήξουμε και εμείς τον το δάκτυλο μας στο «μέλι». 
Εδώ βέβαια ο τάπας προσπαθεί να βάλει το δάκτυλο κομψά και όχι άγαρμπα όπως άπλωσε την χερούκλα του αρπακτικά ο δόλιος. 
Α, όλα και όλα. Ο τάπας μπορεί να έχει τα χίλια μύρια , μια «αρχοντιά» όμως στο «σελεμουάρ» την διαθέτει. 

Αφού τονίζει λοιπόν ότι τον έπιασε ξαφνικά ο πόνος για την υγεία του Μητροπολίτη Παραμυθιας, υιοθετεί αβίαστα πλήρως τις όποιες κατηγόριες αναφέρει το κείμενο του κ. Κωνσταντίνου. Τώρα το να ακούς τον τάπα να κόπτεται για τους ορθοδόξους χριστιανούς της περιοχής καταντά κακόγουστο ανέκδοτο. 
Όταν δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο, η υποκρισία σε θέματα πίστης εύκολα μπορεί να γίνει αντιληπτή και στον ποιο άσχετο. 

Αναφέρει βέβαια τις γνωστές παπαριες ότι ο λαός δεν θα κάνει εκείνο, ο λαός θα κάνει ετούτο, (λες και ο λαός περίμενε από τον τάπα να του υποδείξει τι να κάνει) στέλνει μήνυμα στο αρχιεπίσκοπο (ποιος; Ο τάπας!) ότι δεν «μασάει» και μη τολμήσει να ακολουθήσει την καθιερωμένη εκκλησιαστική διαδικασία στην ανάδειξη μητροπολίτη διότι θα τον βρει απέναντι του. (όλα αυτά στο όνομα του λαού φυσικά) 

Με αυτά και άλλα τρελά διανθισμένα με θρησκευτικο- πατριδοκάπηλες κορώνες προσπαθεί και αυτός να το παίξει ρυθμιστικός παράγων στις εκκλησιαστικές εξελίξεις στο τόπο μας.

 Βέβαια στο τέλος του σχολίου του δεν άντεξε και το πέταξε. 
«Άλλη λεπτομέρεια που οφείλουν να μην αγνοούν είναι ότι σε τούτα τα χώματα υπηρετούν τον Χριστό, την Εκκλησία και την Μητρόπολη , με πλούσια δράση και ανθρωπισμό, ιερείς που τιμώντας τα ράσα τους, έχουν ήδη κριθεί ικανοί και απαραίτητοι για τη θέση του Μητροπολίτη, όταν έρθει η ώρα.» 

Τώρα, ποιον έχει ήδη κρίνει ο τάπας ικανό και απαραίτητο για την θέση του Μητροπολίτη Παραμυθιάς, είμαστε σίγουροι ότι θα διαφανεί το επόμενο χρονικό διάστημα και τότε θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι. ;

Προφανώς η πρόσφατη εκλογή Μητροπολίτη στη Πρέβεζα δεν έγινε μάθημα στα κάθε λογής χαμόγια που συνωστίζονται κυρίως σε τοπικές παραθρησκευτικές ομάδες και νομίζουν ότι έχουν πιάσει το πάπα από τα «φρύδια».

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Διαβολο-διαβουλεύσεις



Διαβολικός ο δόλιος ρεπόρτερ. 
Άλλη μια επιτυχία έρχεται να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο των (αστείρευτων όπως φαίνεται) επιτυχιών. 

Η ανεξέλεγκτη φυσική ροπή που έχει σε κάθε είδους παπαριά τον οδήγησε και πάλι ακατανόητες ενέργειες οι οποίες σαφέστατα φανερώνουν αυτό που είναι ήδη γνωστό σε όλους και έχει να κάνει με τη πληθώρα άχρηστων εγκεφαλικών κυττάρων που κουβαλά ο δόλιος στο ξίκικο κεφάλι του. 

Στην προσπάθεια του λοιπόν να το παίξει ρυθμιστικός παράγοντας εξελίξεων  και στα εκκλησιαστικά (τρομάρα του), αναδημοσίευσε ένα άρθρο κάποιου Ιωάννη Κωνσταντίνου ο οποίος υποστηρίζει ότι κάποιοι ετοιμάζουν για νέο Μητροπολίτη Παραμυθάς κάποιον Θεόκλητο. 

Πέρα του ότι κάποιοι βιάζονται να χηρεύσουν τη Μητρόπολη Παραμυθάς, οι πληροφορίες του κειμένου ελέγχονται για τη σκοπιμότητα που ενδεχομένως να θέλει να κρύψει ο αρθρογράφος. 

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στις 6 Οκτωβρίου 2013 σε μια ιστοσελίδα εκκλησιαστικού περιεχομένου της οποίας ο διαχειριστής δηλώνει έδρα τη Νέα Υόρκη της Αμερικής. 
Το υπογραφεί κάποιος Ιωάννης Κωνσταντίνου. 

Δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται περί συνωνυμίας αλλά το μόνο Ιωάννη Κωνσταντίνου που γνωρίζουμε και ασχολείται με τα των εκκλησιαστικών είναι ο «γνωστός» δικηγόρος από την Θεσσαλονίκη. 

Είναι αυτός που δηλώνει ότι είναι ελληνόφωνος και όχι Έλληνας σε εκδηλώσεις με Σκοπιανούς στη Θεσσαλονίκη. 

"Είμαι ένας Ευρωπαίος ελληνόφωνος κεντροαριστερός δικηγόρος" έχει δηλώσει σε παλαιότερη εκδήλωση παρουσίασης τού "Μακεδονικού λεξικού" ὁ δικηγόρος Ἰωάννης Κωνσταντίνου, ο οποίος προσκλήθηκε από τον σύνδεσμο θεολόγων του "Καιρού" στην ημερίδα πού πραγματοποιήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου στην Θεσσαλονίκη για την παρουσίαση τού βιβλίου "Θρησκευτικά στο σύγχρονο σχολείο - Ὁ διάλογος και ἡ κριτική για το νέο Πρόγραμμα Σπουδών στα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνάσιου". 

Είναι ο ίδιος που ο Παπανδρέου το 2010 διόρισε πρόεδρο της ΔΕΘ και ο οποίος με την ιδιότητά του αυτή κατέβασε από την είσοδο της ΔΕΘ, τις σημαίες της Θεσσαλονίκης, επειδή είχαν επάνω τους ως απεικόνιση, την κεφαλή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. 

Ο δόλιος ρεπόρτερ (το ρεπόρτερ κατ’ ευφημισμό) ας κάνει επιτέλους ένα ρεπορτάζ της προκοπής και να μας ενημερώσει αν πράγματι ο αρθρογράφος του κειμένου (που με μεγάλη χαρά αναδημοσίευσε και ακολούθησαν σαν χάνοι και άλλα ξεφτέρια ), είναι το άτομο που περιγράφουμε παραπάνω. 

Όσο για τους «ανυπόμονους» υποψήφιους Μητροπολίτες στη Θεσπρωτία με το καραγκιόζη που έμπλεξαν… 
… «Το βράδυ βγάζει επίσκοπο και η αυγή δεσπότη»

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

Το «Ποτάμι» και το συγκριτικό πλεονέκτημά του



Οταν μια ωραία πρωία εμφανίσθηκε ―σχεδόν από το πουθενά― το «Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη με το σακίδιό του, ο πολιτικός χώρος στον οποίο διεκδικούσε μια θέση, δηλαδή ο χώρος από το κέντρο ώς τη δημοκρατική αριστερά (contradictio in terminis αυτό το τελευταίο, αλλά για την οικονομία της συζήτησης ας τον δεχθούμε...), ήταν πλήρως απορροφημένος από ένα θεολογικό ζήτημα κεφαλαιώδους σημασίας: το «πρόσημο» των μεταρρυθμίσεων! 

Τους απασχολούσε, με άλλα λόγια, αν η αποσυναρμολόγηση του κρατισμού στην Ελλάδα (γιατί αυτό σημαίνει «μεταρρυθμίσεις») είναι κάτι καλό ή κάτι κακό. Θα μπορούσε βασίμως να υποστηρίξει κάποιος ότι το ζήτημα ήταν πολύ ευκολότερο από όσο παρουσιαζόταν μέσα στο πλαίσιο της συγκεκριμένης συζήτησης. 
Αλλωστε, το είχε λύσει, προ πολλού, μια από τις μεγαλύτερες μορφές του εικοστού αιώνα, ο Ντεγκ Χσιάο Πιγκ. 

Αλλά επειδή στην Ελλάδα μας ταλαιπωρεί τη ζωή το σύμπλεγμα που μας αναγκάζει να εφευρίσκουμε κάθε φορά ξανά τον τροχό, η λεγόμενη Κεντροαριστερά έπρεπε σώνει και καλά να ανοίξει μόνη της το μονοπάτι που είχαν χαράξει άλλοι. 

Εστω και έτσι, η συζήτηση μπορούσε να είναι παραγωγική και ωφέλιμη, εφόσον γινόταν μέσα στο πνεύμα της κοινής λογικής. Στην εποχή της μαζικής δημοκρατίας, όπου το δικαίωμα της ψήφου είναι καθολικό, το κριτήριο της κοινής λογικής δεν είναι κάτι ιδιαιτέρως περίπλοκο. Εξετάζεις τι είναι αυτό που μπορεί στην πράξη να λειτουργεί αποτελεσματικά και κατά πόσον αποβαίνει προς όφελος των πολλών. 

Εδώ όμως υπεισέρχεται η περιλάλητη ελληνική ιδιαιτερότητα και το απλό περιπλέκεται ώς εκεί που δεν παίρνει άλλο. Για τους πασίγνωστους και χιλιοειπωμένους ιστορικούς λόγους, στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης προοδευτικό θεωρείται γενικώς το αριστερό. Ως εκ τούτου, η πραγματικότητα έρχεται σε δεύτερη (τρίτη, τέταρτη και βάλε...) μοίρα εν σχέσει με την πραγματικότητα, ενώ ο σκοπός και η πρόθεση πάντα υπερτερούν του αποτελέσματος. 

Αυτό, πάνω κάτω, περιγράφει την έννοια του πολιτικού καθωσπρεπισμού (political correctness) στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. Εξαιτίας της, το κράτος έγινε αυτοσκοπός. 

Ολοένα διευρυνόμενο (έως ότου χρεοκόπησε...), το κράτος έγινε η πανάκεια για μικρούς και μεγάλους απατεώνες: τους πάμπολλους μικρούς, που μέσω αυτού κέρδιζαν, εις βάρος των άλλων, το δικαίωμα στην τεμπελιά, αλλά και τους λίγους μεγάλους (επιχειρηματίες συνήθως) που θησαύριζαν εκμεταλλευόμενοι τις προνομιακές σχέσεις τους με τους διεφθαρμένους πολιτικούς μάνατζερ του κράτους τέρατος. Υπό τους όρους αυτούς, λοιπόν, η συζήτηση περί του «προσήμου» των μεταρρυθμίσεων ήταν μια ανούσια συζήτηση, αντάξια θεολόγων του ύστερου Μεσαίωνα, που φιλονικούσαν για το φύλο των αγγέλων. (Λες και οι άγγελοι έχουν σεξουαλική δραστηριότητα, ώστε να ενδιαφέρεται κανείς για το φύλο τους...). 

Για τον λόγο αυτόν, η συζήτηση γινόταν με πομπώδεις μεταφορικούς όρους, ώστε να καλύπτεται η βαθιά αμηχανία εκείνων που τη διεξήγαγαν. (Μπερδεμένη γλώσσα σημαίνει μπερδεμένη σκέψη ― τόσο απλό είναι...). 

Κάπου εκεί, έκανε «τζα!» ο Σταύρος, με σήμα κατατεθέν το σακίδιο. Ανθρωπος με ελλιπή μόρφωση και στοιχειώδη αστική αγωγή, ωστόσο άνθρωπος της δουλειάς και της πράξης, γνωστός και καταξιωμένος σε όλες τις επαγγελματικές δραστηριότητες με τις οποίες είχε ώς τότε καταπιαστεί: δημοσιογράφος στην τηλεόραση και τις εφημερίδες, εστιάτωρ και ιδρυτής μιας ενδιαφέρουσας ιστοσελίδας γνώμης. 

Το βασικό του πλεονέκτημα ήταν ότι είχε επίγνωση των αδυναμιών του και, γι’ αυτό, ήξερε να ρωτάει και ―το σημαντικότερο― ήξερε να ακούει. Πλαισιώθηκε, λοιπόν, από έναν κύκλο πολύ αξιόλογων συμβούλων: Τσακυράκης, Γεωργελές, Κιντή και άλλοι ― που αν πω το όνομά τους θα μου θυμώσουν, γι’ αυτό δεν το λέω. 

Ο Σταύρος (και το σακίδιό του, ασφαλώς...) κατάφεραν αμέσως να προκαλέσουν αναστάτωση στο υπό διάλυση κατεστημένο της Κεντροαριστεράς, επειδή ένα από τα πρώτα πράγματα που τόλμησε να πει ήταν ότι δεν τον ενδιαφέρει αν οι λύσεις είναι δεξιές ή αριστερές• τον ενδιαφέρει μόνον αν είναι λύσεις. «Ιερά αγανάκτησις» κατέκλυσε τους εκπροσώπους της καθωσπρέπει Κεντροαριστεράς! 

Ποιος είναι ο παρείσακτος ιερόσυλος που τολμά να αδιαφορεί για το «πρόσημο» των μεταρρυθμίσεων; Εξ ου και τον υποδέχθηκαν με δηλώσεις στις οποίες το δηλητήριο ισορροπούσε με την περιφρόνηση. 

Το 6,6% που έλαβε τελικά στις ευρωπαϊκές εκλογές το «Ποτάμι» δεν ήταν, βέβαια, τόσο εντυπωσιακό όσο το 9% που του έδιναν οι δημοσκοπήσεις. Παρόλα αυτά, είναι ένα διόλου αμελητέο ποσοστό, εν σχέσει λ.χ. με το 8% του «Ελιά» (που, όπως φαίνεται, δεν ήταν παρά ένα περιστασιακό τέχνασμα του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να μετάσχει μεταμφιεσμένο στις εκλογές...). 

Σήμερα, το «Ποτάμι» ξεκινά το πρώτο συνέδριό του στο Λαύριο και θα διαρκέσει ώς την Κυριακή.
 Εν όψει των διεργασιών του ευρύτερου χώρου, ο δρόμος στον οποίο θα επιλέξει να προχωρήσει το «Ποτάμι» είναι ίσως ―κατά την ταπεινή γνώμη μου― η εξέλιξη με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον φέτος το καλοκαίρι, μετά την απογοήτευση του ανασχηματισμού. 

Το «Ποτάμι» έκανε μια δύσκολη, αλλά καθαρή αρχή, χωρίς να καταφύγει σε υλικά κατεδαφίσεων. Δημιούργησε την προσδοκία ότι δίνει την προτεραιότητα στον κοινό νου, αδιαφορώντας για τις ετικέτες του πολιτικού καθωσπρεπισμού και κατάφερε να συγκεντρώσει ψήφους από ολόκληρο σχεδόν το πολιτικό φάσμα. 

Προς ποια κατεύθυνση θα εξελιχθεί όμως; Θα γίνει ένα ακόμη πολυσυλλεκτικό συνονθύλευμα, που θα αναλώνεται σε μια διαρκή άσκηση τήρησης ισορροπιών, ή θα επενδύσει στο συγκριτικό πλεονέκτημά του, συγκρουόμενο με τον ανούσιο καθωσπρεπισμό των «προσήμων»; 

Θα φανεί από τον τρόπο με τον οποίο θα εξειδικεύσει την ελπίδα που γέννησε η δημιουργία του: την ελπίδα ότι υπάρχει θέση στην πολιτική για τη λογική και τον πραγματισμό. 

Για να δούμε, λοιπόν!

 Σ.Κ.