Θρίαμβος!

Μας «τύφλωσαν»…

Γράφει ο «τάπας»… 
 Με πληροφορούν ότι πολλοί Θεσπρωτοί, έχουν μείνει έκθαμβοι, από τρεις κοινωνικοπολιτικές παρουσίες στο νομό. Αφορούν εκείνες του πρώην βουλευτή Ηλία Βεζδρεβάνη, του Δικηγόρου - Καλλιτέχνη και στέλεχος της Ν.Δ. Μάκη Κιάμου. Και της ηθοποιού Βάνας Μπάρμπα.[…] 

Βάλθηκε να μας «στραβώσει» ο «τάπας». 
Δεν εξηγείται διαφορετικά, η παρουσία του στη Παραμυθιά με τα υπέρλαμπρα «αστέρια» της πολιτικής σκηνής του τόπου μας. 

 Τέτοιο ήταν το «θάμβος», που οι περισσότεροι Παραμυθιώτες αναγκάστηκαν να προμηθευτούν ειδικά ματογυάλια για να προστατεύσουν τους ευαίσθητους οφθαλμούς τους από πιθανές κακώσεις. 

 Ίσως κάποιοι να σκέφθηκαν, ότι στο «πολιτικό» σκότος που επικρατεί, η μόνη περίπτωση να γίνουν ορατοί είναι να «λουστούν» με φως. 

 Τώρα, αν αυτή η κατάσταση σας θυμίζει το προφυλακτικό που «λάμπει» στο σκοτάδι , είναι ένα ζήτημα. Ίσως αυτό να οφείλεται στο διαφημιστικό επιχείρημα της εταιρίας που υποστηρίζει ότι τα προφυλακτικά της «δίνουν στην κυριολεξία λάμψη στις ιδιαίτερες στιγμές σας»

Το «δίλλημα»…

Με άλλα λόγια … καλό Πάσχα!

Το γεγονός ότι ο Ιησούς μπήκε στην Ιερουσαλήμ «μετά Βαΐων και κλάδων» και λίγες μέρες μετά βγήκε από αυτή με ένα σταυρό στην πλάτη, έχει τη ρεαλιστική εξήγησή του: 

 Εκείνοι περίμεναν Μεσσία, δηλαδή έναν σωτήρα που με το μαγικό ραβδί του θα τους γλύτωνε από τα βάσανα του κόσμου, και Εκείνος τους πέταξε στο πρόσωπο το τρομερό: 

 «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι». 

 Με άλλα λόγια τους είπε: «Στην Ιερουσαλήμ ήρθα για να σωθώ ΕΓΩ, […]. Αν ΕΣΕΙΣ θέλετε να σωθείτε ξεχάστε το δικό μου σταυρό και πάρτε το δικό ΣΑΣ στον ώμο». 

 Η ανθρώπινη φύση δεν μπόρεσε να κατανοήσει ότι δεν υπάρχει στιγμιαία σωτηρία από κάθε λογής σωτήρες, αλλά διαρκής προσωπικός αγώνας ανάβασης σε ένα όρος που φαίνεται να μην έχει κορυφή. 
 Η συνέχεια είναι γνωστή: οι σταυρωτές του και οι θεολόγοι εφηύραν εκείνο το «ὁ αἴρων τὰς ἁμαρτίας τοῦ κόσμου» μεταθέτοντας έτσι τη σωτηρία από το ΕΓΩ στο ο ΑΛΛΟΣ […]. 

 Δ.Α. 

 Με άλλα λόγια… καλό Πάσχα. Δηλαδή ευχές για ένα επιτυχημένο «πέρασμα». Για την «υπέρβαση» που οδηγεί στην «ανάσταση» των «νεκρών».

«Από εκεί το σκάς για Αλβανία»

Πολλά ακούγονται τελευταία για τα εγκαίνια στο εργοστάσιο ανακύκλωσης στους Φιλιάτες. «Έγκυροι» ρεπόρτερ εκφράζουν την αγωνία τους και αναρωτιούνται γιατί στα εγκαίνια του εργοστάσιου παραβρέθηκαν ο πρόεδρος της coca cola και ο Τούρκος πρέσβης. 
 Η ερώτηση εκ πρώτης όψεως είναι αφελής αν δεν στοχεύει στην αναμόχλευση ξεπερασμένων στερεοτύπων και ηλιθίων ρατσιστικών αντιλήψεων. 
 Οι «έγκυροι» ρεπόρτερ όφειλαν τουλάχιστον να πράξουν αυτό που κάναμε εμείς ως «ερασιτέχνες». 
 Σε ότι αφορά την επίσκεψη του Τούρκου πρέσβη, αν έμπαιναν στο twitter του συγκεκριμένου διπλωμάτη θα διαπίστωναν ότι την προηγουμένη μέρα της επίσκεψης ο Τούρκος διπλωμάτης βρισκόταν στην Κέρκυρα. Στο ίδιο νησί βρισκόταν και ο πρόεδρος της coco cola. 
 Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν οι έγκυροι ρεπόρτερ μας αποκάλυπταν με «αποκλειστικότητα» το σκοπό της συνάντησης των δυο ανδρών στο νησί των Φαιάκων. 
 Συνήθως οι «έγκυροι» ρεπόρτερ τις παπαριες και τα υπονοούμενα εύκολα τα ξεστομίζουν, αλλά για την ουσία… κάνουν τη πάπια. 
 Σε ότι αφορά την παρουσία του κ. Δαυϊδ στα εγκαίνια, υποθέτουμε ότι θα οφείλεται στο γεγονός ότι συμμετέχει στο εταιρικό σχήμα του εργοστασίου. 
 Είμαστε σίγουροι ότι εάν δινόταν η ευκαιρία στο κ. Δαυϊδ να μιλήσει στη τελετή των εγκαινίων , ο λόγος του θα ήταν τελείως διαφορετικός από αυτόν του κ. αργυρού. 
 Ο κ. Αργυρός μίλησε για θηρία που είναι έτοιμα να κατασπαράξουν, αλλά δεν μας διευκρίνισε για ποια συγκεκριμένη αγέλη θηρίων πρόκειται. 
 Όπως επίσης δεν μας διευκρίνισε τι ακριβώς συνέβη και τα ίδια «θηρία» που τον κατασπάραξαν πριν από χρόνια τυγχάνουν σήμερα «ευεργέτες» στη προσπάθεια ανάκαμψής του. 
 Δυστυχώς ο κ. Αργυρός δεν έχει αντιληφθεί ότι οι «συνταγές» του 1970 είναι ξεπερασμένες ακόμη και «υποανάπτυκτο» Φιλιάτι του 2013. Το γεγονός ότι όλη η παρουσίαση ήταν (λίαν επιεικώς) «ξεπερασμένη» (ούτε εγκαίνια βρετανικής επιχείρησης στη Καλκούτα του 1930 να ήταν) δείχνει και την αντίληψη του «επενδυτή» για το πως προτίθεται να πορευτεί. 
 Ο κ. Αργυρός προφανώς έκρινε αξιόπιστους τους «πρόθυμους» της υπάρχουσας δημοτικής αρχής. Με την ίδια αντίληψη τίμησε στα εγκαίνια και αυτόν που πριν μερικά χρόνια είχε αναρτήσει πανό στην είσοδο της πόλης που τον θεωρούσε ανεπιθύμητο. 

 Υ.Γ. 1 Κύριε Αργυρέ είμαστε πραγματικά περίεργοι για το τι θα πείτε όταν κληθείτε από άλλους επενδυτές να τους ενημερώσετε για το know how της επιτυχημένης αυτής επένδυσης. Σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά σας, το θηρίο δεν σας έφαγε διότι έφαγε πριν κάποιους άλλους ή προλάβατε και το ταΐσατε; 

 Υ. Γ. 2 Το χαρτάκι που επικαλεστήκατε ότι έχετε στην τσέπη σας από το 1970 και ότι δεν θα αλλάζατε σχεδόν τίποτα σήμερα, προφανώς θα το είχατε σε άλλο σακάκι την ημέρα της ορκωμοσίας σας ως ευρωβουλευτής. Μια θέση που σας πρότεινε η νέα δημοκρατία και εσείς βεβαίως αποδεχθήκατε. 

 Ίσως σε μερικά χρόνια η φωτογραφία που παρουσιάσατε στα εγκαίνια με τίτλο «Από εκεί το σκάς για Αλβανία» αποδειχθεί προφητική. Και τότε η ιστορία θα επαναληφθεί όχι όμως ως φάρσα αλλά ως τραγωδία.

«Οικογενειακή υπόθεση»…

«Θειος» και «ανιψιός» βρέθηκαν αντιμέτωποι σε μια δήθεν αποκαλυπτική συνέντευξη. «Στριμωγμένος» άσχημα ο θειος ζήτησε βοήθεια από το ανηψούδι. Το αίμα νερό δεν γίνεται και έτσι μας προέκυψε η κωμική εκπομπή. 
 Όπως γίνεται συνήθως στις εκπομπές του «δόλιου» ρεπόρτερ «όποιος πάει για μαλλί βγαίνει κουρεμένος». Κατά περίεργο τρόπο, το αποτελέσματα αυτών της εκπομπών (πάντα) είναι τελείως διαφορετικά από αυτό που επιθυμούν οι συντελεστές της. 
 Εξαίρεση βέβαια δεν θα μπορούσε να αποτελέσει ούτε ο «θειος». 
 Ήταν τόσο εμφανής η προσπάθεια «συγκάλυψης» που επιχειρήθηκε, αφού ακόμα και οι άγευστοι της υπόθεσης αντιλήφθηκαν ότι ο «θειος» δεν κατηγορείται άδικα. 
 Κατά τα άλλα ο «θειος» περιμένει το «σύστημα πασοκ» να τον σώσει και ελπίζει σε ένα «απαλλακτικό» βούλευμα που θα τον παραδώσει «λευκό ως περιστερά» στην κοινωνία. 
 Όλοι με μια ελπίδα ζούμε…

Οι άξιοι…

Εν αναμονή (ίσως) κάποιου θαύματος…

Από προχθές, αν το προσέξατε, έχουμε μπει σε ένα νέο κύκλο του μαρτυρίου μας. 
Έχουμε πιάσει το νέο τροπάριο για την τρόικα: «Μας κούρασαν, δεν αντέχουμε άλλο, να φύγουν!» 

Ορισμένοι -όπως ο αξιοσέβαστος Αδαμάντιος Πεπελάσης, στον οποίον η ηλικία επιτρέπει να μη χάνει χρόνο με λεκτικές περικοκλάδες- εκφράζουν την κούρασή τους απεριφράστως. Άλλοι την κοινοποιούν με την γκρίνια και διά της τεθλασμένης.
Ανεξαρτήτως, όμως, του αν συμφωνεί κάποιος με παρόμοιες απόψεις ή όχι, η κόπωση είναι πραγματική. Αυτό το πράγμα κάθε τόσο δεν αντέχεται. Δεν πάει άλλο. 

Όμως, τι κόπωση είναι αυτή, αλήθεια; Είναι κόπωση η οποία οφείλεται στη θεραπεία που έχουμε συμφωνήσει ή στην απροθυμία μας να ακολουθήσουμε τη θεραπεία; Προσωπικώς, δεν έχω αμφιβολία ότι ισχύει το δεύτερο. 

Σχεδόν τρία χρόνια τώρα κωλυσιεργούμε συστηματικά. Δίνουμε επικές σκιαμαχίες για τις λέξεις. Λόγου χάρη, όχι για να κάνουμε κάτι με τη δημόσια περιουσία που μένει και κάθεται, αλλά για να αποφασίσουμε αν αυτό το άδηλο και απροσδιόριστο που θα κάνουμε πρόκειται να το πούμε «αξιοποίηση», «εκμετάλλευση», «πώληση» ή «ξεπούλημα». 

Οχι για να απαλλάξουμε το Δημόσιο από περιττά βάρη, αλλά για να συμφωνήσουμε αν αυτούς που εξαπατούν το κοινωνικό σύνολο και ζουν εις βάρος των φορολογουμένων θα τους πούμε «άχρηστους» ή «επίορκους». 

Πού και πού πετάμε και κανένα μεγαλεπήβολο, για να εντυπωσιάσουμε: το «fast track», π.χ., υποτίθεται ότι θα άνοιγε τον δρόμο για τις επενδύσεις πριν από τρία χρόνια• ο «συνήγορος του επενδυτή» υποτίθεται ότι θα τον ανοίξει τώρα. Και μένουμε σε κάτι τέτοια, στάσιμοι. 

Μπουρδολογία, υψηλή ρητορική και λιγάκι φιγούρα, εφόσον μας παίρνει - γιατί είναι και το χούι μας η φιγούρα, βλέπετε. 
Ετσι κάθε τόσο καλούμεθα να συμφωνήσουμε ξανά όσα έχουμε συμφωνήσει στο παρελθόν χωρίς να τα έχουμε εφαρμόσει και υπογράφουμε νέα Μνημόνια. (Αλήθεια, πόσα είναι μέχρι τώρα, τρία;) 

Η διαβόητη τρόικα, όμως, δεν έχει καμία ευθύνη για την κατάσταση αυτή. Αυτοί οι κύριοι που την απαρτίζουν -τους οποίους εμείς δαιμονοποιούμε κατά κόρον- υπάλληλοι είναι και έχουν μία συγκεκριμένη δουλειά: να παρακολουθούν ανά τακτά διαστήματα την τήρηση μιας συμφωνίας μεταξύ ημών και των δανειστών μας, να διαπιστώνουν αν πραγματοποιούνται τα συμφωνηθέντα. 

Αυτό κάνουν και το κάνουν μέσα στα όρια των όποιων δυνατοτήτων τους και της εντολής τους. Εμείς, όποτε μας συμφέρει, θυμόμαστε την υπαλληλική ιδιότητά τους, εφόσον αυτό βολεύει για να τους μυκτηρίσουμε («υπαλληλίσκοι με κοστουμάκια των εκπτώσεων» ―εμείς οι κιμπάρηδες, οι μορφονιοί...) και μονίμως παραλείπουμε να θυμόμαστε ότι τα καθήκοντά τους απορρέουν από τη δική μας προσφυγή στους δανειστές. 

Οτι τους έχουμε σήμερα στον σβέρκο μας είναι το αποτέλεσμα της δικής μας ελεύθερης επιλογής. Μας κατσικώθηκαν, επειδή προτιμήσαμε να δανειστούμε παρά να πάμε άπατοι. Κάνω λάθος μήπως; 

Όμως, θα το ξαναπώ, η κόπωσή μας είναι πραγματική. Κι αν εκφράζομαι σε τόνο ελαφρώς ανοίκειο, είναι γιατί νομίζω ότι θα βοηθούσε κάπως την κατάσταση αν αναγνωρίζαμε την αιτία της, δηλαδή τη δική μας απραξία απέναντι στο δικό μας πρόβλημα. 

Μας καταβάλλει η κόπωση αυτού που δεν ανταποκρίνεται στην πρόκληση των μεταρρυθμίσεων και βολεύεται με την αναλγησία της ευκολίας: την αύξηση της ανεργίας και τις οριζόντιες περικοπές επί δικαίους και αδίκους. Και επειδή μένουμε άπραγοι, μας καταβάλλει επιπλέον και ο πάντα επικρεμάμενος φόβος της καταστροφής. 

Θυμάστε το ανέκδοτο με τον τύπο που μένει από λάστιχο στην ερημιά και αρχίζει να ανηφορίζει προς το μοναδικό φως που φέγγει στην κορυφή του λόφου; Καθώς ανεβαίνει το μονοπάτι μες τη νύχτα, για να ζητήσει ένα γρύλο, όλο σκέπτεται τι κακό θα του συμβεί αν ο άνθρωπος που θα βρει στο μοναχικό σπίτι είναι δύστροπος και τον ταλαιπωρήσει. Όταν επιτέλους του ανοίγει την πόρτα μια καλόβολη γριούλα, εκείνος, κουρδισμένος από τα πλάσματα της φαντασίας του, της φωνάζει: «Ε, άντε στο διάολο κι εσύ κι ο γρύλος σου!» Χωρίς καν να τη ρωτήσει αν έχει γρύλο. 

Τηρουμένων των αναλογιών, παρομοίου τύπου είναι η κόπωσή μας. Ορισμένοι διαπιστώνουν ότι, εξαιτίας της κρίσης, η οικονομία έχει επιβληθεί στην πολιτική. 
Μα, εδώ σ’ εμάς, η πολιτική απουσιάζει τελείως. Η ρεαλιστική προσέγγιση λέει ότι η οικονομία επιβάλλει, πράγματι, αναγκαιότητες συγκεκριμένες και αδήριτες, ενώ η πολιτική βρίσκει τους κατάλληλους τρόπους για να τις εξυπηρετήσει. 

Από την πλευρά της κυβέρνησης, εμείς έχουμε την πολιτική των καθυστερήσεων, εν αναμονή -υποθέτω- κάποιου θαύματος. Από την πλευρά της αντιπολίτευσης, έχουμε την πολιτική της ουτοπίας: το γνωστό παραμύθι για τον άλλο δρόμο, που περιέργως κανείς δεν τον έχει πάρει είδηση, εκτός από εμάς τους πονηρούς. (Αερολογίες, όπως οι συμμαχίες της φαντασίας του Αλέξη Τσίπρα, «που ακόμη κι αν δεν τις έχουμε πρέπει να τις αναδείξουμε», όπως είπε επί λέξει σε πρόσφατη συνέντευξή του, ό,τι και αν σημαίνει αυτό...) 

Αυτό που λείπει, όμως, είναι η πολιτική του ρεαλισμού. Η απουσία της εντείνει την ψυχολογική κόπωση. Γιατί δεν γίνεται και άρρωστος να μένεις και να απαιτείς να νιώθεις καλά, χωρίς να περάσεις το ενδιάμεσο στάδιο της θεραπείας. 
Δεν είναι δυνατόν και μετεξεταστέος να μένεις και τον χαβαλέ σου να θέλεις όλο το καλοκαίρι. Αν δεν σε βαρεθεί η διεύθυνση του σχολείου να σε έχει κάθε χρόνο στην ίδια τάξη, κάποτε θα κουραστείς εσύ και θα τα παρατήσεις μόνος σου... 

Σ.Κ.

Και μέσα… και έξω…

Το ηθικό στήριγμα…

Τα είκοσι χρόνια «δημοσιογραφικής» παρουσίας στη Θεσπρωτία εορτάζει ο «τάπας». Στο επετειακό χιλιοστό φύλλο, με μια σύντομη αναδρομή, μας περιγράφει πόσο «μαχητικός», «αντικειμενικός» και «ανεξάρτητος» υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια. 

Σε αυτές τις περιπτώσεις βέβαια δεν έχει και μεγάλη σημασία τι λέει ο εκδότης, αλλά τι λένε οι υπομονετικοί αναγνώστες. 

Θα περίμενε κανείς, μετά από είκοσι χρόνια παρουσίας, να έχει «διαμορφώσει» ένα αναγνωστικό κοινό πιστό στις (δήθεν) «αξίες» που πίστευε και πρόβαλε. 

Αν οι παπαριές που κατά καιρούς εκτόξευε (για δήθεν χιλιάδες αναγνώστες, για δήθεν εκφραστής του θεσπρωτικού λαού, κ.α.) είχαν κάποια βάση, τότε θα έπρεπε το γραφείο του να είχε κατακλυσθεί από πλήθος συγχαρητήριων τηλεγραφημάτων τα οποία θα επιβεβαίωναν (κατά κάποιο τρόπο) τη έντιμη άσκηση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος. 

Δεν αποτελεί έκπληξη, ότι για τη συγκεκριμένη φυλλάδα δεν βρέθηκαν ούτε καν δέκα αναγνώστες που με το «κύρος» τους να επιβεβαιώνουν τα παραπάνω. 
Ο μοναδικός (εν ενεργεία) θεσμικός παράγοντας από όλη τη Θεσπρωτία, που βρέθηκε να πει δυο «καλά» λόγια για τον «τάπα», ήταν ο (με οριστική απόφαση του δικαστηρίου) προσφάτως καταδικασθείς για διαφθορά, πρώην νομάρχης Θεσπρωτίας και νυν επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο δήμο Ηγουμενίτσας. 

Είναι γεγονός, όσο εξωπραγματικό και αν ακούγεται, ότι ο τάπας θεωρεί τον καταδικασθέντα για διαφθορά «ηθικό του στήριγμα», και έσπευσε να το προβάλει φαρδιά -πλατιά στην πρώτη σελίδα ως εύσημο του ήθους που (κατά τα λεγόμενά του) τον διακρίνει. 

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο δαίμων του τυπογραφείου έβαλε την ουρά του στο τίτλο. Περισσότερο πιστευτό θα ήταν: «το οικονομικό μου στήριγμα», αλλά για αυτό αποφασίζει ο εκδότης. 

Για την περίπτωση Γιόγιακα θα αναφερθούμε εκτενώς σε επόμενη ανάρτηση. 
Όπως δείχνουν όμως τα πράγματα ο πρώην νομάρχης φαίνεται να τερματίζει άδοξα την ενασχόλησή του με τα κοινά. 
Η επαφή με την πραγματικότητα δύσκολα θα επιτρέψει σε οποιοδήποτε πολιτικό σχηματισμό να συμπεριλάβει στις «λίστες» του (ως υποψήφιο) έναν καταδικασμένο για διαφθορά. 

Παπαριές του τύπου: «παραμένω μάχιμος και δυνατός», «πολύ σκληρός για να πεθάνει» δεν πείθουν πλέον ούτε και τους ποιο φανατικούς και «ποικιλοτρόπως» ευεργετηθέντες υποστηρικτές του, οι οποίοι ακολουθώντας πιστά το «δρυός πεσούσης…» έσπευσαν να πανηγυρίσουν (δημόσια) τη «κάθαρση» στη τοπική αυτοδιοίκηση της Θεσπρωτίας. 
Βέβαια συνέβησαν και άλλα «γαργαλιστικά» περιστατικά, τα οποία (ευκαιρίας δοθείσης) θα σχολιάσουμε σε επόμενη ανάρτηση. 


 Υ.Γ. Κατά τα άλλα ο «τάπας» συνεχίζει το «θεάρεστο» έργο του, στο οποίο μεταξύ άλλων, συμπεριλαμβάνεται και η συλλογή καταδικαστικών αποφάσεων για συκοφαντική δυσφήμιση. Ήδη, (σήμερα) πρόσθεσε άλλη μια καταδίκη (εξάμηνη φυλάκιση) στη συλλογή του, αυτή τη φορά για συκοφαντική δυσφήμιση του προέδρου του ΟΛΗΓ. 

Δεν μένει παρά να του ευχηθούμε να τις χιλιάσει και αυτές και να τις εορτάσει μαζί με τους άλλους «καταδικασμένους», που όπως «δείχνουν» τα πράγματα, θα αυξηθούν σημαντικά το επόμενο χρονικό διάστημα στο τόπο μας.

ΕΣΠΑ Ευρηματικών Επιχειρήσεων

Εκδήλωση για την “Ημέρα της Γυναίκας” στους Φιλιάτες

Οι γυναίκες του δήμου Φιλιατών εόρτασαν και αυτές την “παγκόσμια ημέρα της γυναίκας”.
Όπως συνηθίζεται στα σχετικά ρεπορτάζ συγκεκριμένης ιστοσελίδας ( απ”όπου αντλούμε και τις πληροφορίες ) και αυτή η εκδήλωση στέφτηκε με μεγάλη επιτυχία.
Προφανώς η “παρουσία” του διαχειριστή της ιστοσελίδας σε κάθε εκδήλωση αποτελεί εγγύηση για “μεγάλη επιτυχία”.

Φανταζόμαστε, ότι θα βρέθηκαν και κάποιες γυναίκες να ενημερώσουν τις υπόλοιπες για ποιο λόγο καθιερώθηκε αυτή η επέτειος, όπως επίσης και για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι γυναίκες στον τόπο μας.

Φανταζόμαστε ακόμη, ότι στην εκδήλωση θα παραβρέθηκε και ο πρώτος πολίτης των Φιλιατών, για να συμπαρασταθεί (έστω και νοερώς) στο πάλαι ποτέ “ασθενές φύλο”.

Φανταζόμαστε επίσης, ότι “βροντερό” παρόν θα έδωσαν και οι εκλεγμένες στο δημοτικό συμβούλιο γυναίκες των Φιλιατών.

Τουλάχιστον πρέπει να έγιναν και κάποιες ποιητικές αναφορές στο “άλλο μισό του ουρανού” και να απαγγέλθηκαν στίχοι “φλογεροί” από τον λόγιο – ποιητή του ωραίου φύλου, τον οποίον μοίρα σκληρή καθήλωσε στα έδρανα του δημοτικού συμβουλίου, στερώντας (προς το παρόν) την πολυπόθητη θέση στο “Πάνθεον” των λογίων του τόπου μας.

Λέμε “φανταζόμαστε” διότι το σχετικό ρεπορτάζ περιορίστηκε στο πανηγυριώτικο μέρος της εκδήλωσης και στις ευδαιμονικές αντιδράσεις που προκάλεσαν στις παρευρισκόμενες, οι μουσικές νότες της συμπαθούς ορχήστρας.

Δεν γνωρίζουμε αν οι γυναίκες του δήμου Φιλιατών παρατήρησαν βελτίωση στις συνθήκες ζωής τους,(σε σχέση με τα παρελθόντα έτη). Το σίγουρο είναι ότι φέτος, σε ότι αφορά την εκδήλωση υπήρχε πρόοδος. Η απλή κατανάλωση ροφήματος συνοδεύτηκε από μουσική υπόκρουση και μάλιστα “ζωντανή”.

Ίσως κάποιοι να σκέφτηκαν ότι οι συνειρμοί για την χειραφέτηση της γυναίκας να εμπεδώνονται καλύτερα υπό τους ήχους του δημοτικοί τραγουδιού “ο Μενούσης” που περιγράφει την άγρια σφαγή της άτυχης γυναίκας.

Αν επιδίωξη (στόχος) των διοργανωτών ήταν ο εντυπωσιασμός, χωρίς καμιά αμφιβολία ευστόχησαν. Εν μέσω σκληρής οικονομικής κρίσης, το να πανηγυρίζεις με βιολιά και με κλαρίνα, για να εξορκίσεις την ανεργία (που στο τόπο μας πλησιάζει το 60%, κυρίως στις γυναίκες) είναι τουλάχιστον πρωτότυπο.

Το σίγουρο πάντως είναι, ότι τέτοιου είδους πανηγυριώτικες εκδηλώσεις προσφέρονται περισσότερο για εφησυχασμό και λησμονιά παρά για γόνιμες συζητήσεις με διεκδικητικό χαρακτήρα.

Άλλωστε για τις σύγχρονες ηρωίδες -τις εργαζόμενες μητέρες, ο αγώνας είναι καθημερινώς και δεν περιμένουν να “χειραφετηθούν” πίνοντας καφέ μια μέρα τον χρόνο.

Στη σύγχυση του πολιτιστικού αχταρμά που επικρατεί στο τόπο μας, οι εκφυλιστικές τάσεις βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να αναπτυχθούν, υπονομεύοντας κάθε γνήσια αντίδραση σε φαινόμενα οπισθοδρόμησης και σκοταδισμού.

Εδώ πρέπει να υπενθυμίσουμε στους “πολιτιστικούς ταγούς” ότι δεν προσφέρονται όλες οι εκδηλώσεις για χορούς και πανηγύρια. Υπάρχουν και εκδηλώσεις που εγείρουν στοχασμούς και αμβλύνουν τη σκεπσι.
Μόνο που τέτοιου είδους εκδηλώσεις διοργανώνονται από άτομα που έχουν γόνιμη σχέση με το πολιτισμό, και όχι από περιστασιακούς κόλακες κάθε είδους υπανάπτυκτης συμπεριφοράς.