Στην κατηγορία αυτή ανήκει χθεσινή είδηση, της οποίας ως πηγή φέρεται το Τμήμα Ιχθυολογίας (sic) του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας: προτείνουν υποβρύχιο μουσείο ελληνικής μυθολογίας κάπου στον Παγασητικό, με τσιμεντένια αγάλματα των Αργοναυτών, των Κενταύρων, του Ιάσονα...
Πρόκειται για μια ανοησία, από αυτές που ενθαρρύνουν την επέλαση της κακογουστιάς στην «ομορφότερη χώρα του κόσμου», όπως η ανακατασκευή (πάνω σε ποιο πρότυπο;) του Κολοσσού της Ρόδου, η σμίλευση της μορφής του Αλεξάνδρου σε στυλ Mount Rushmore κάπου σε ένα βράχο στη Χαλκιδική, οι ανδριάντες των Ρωμαίων αυτοκρατόρων (εκείνος τους έλεγε Βυζαντινούς) κατά μήκος των λεωφόρων, που τους ονειρευόταν ο Καρατζαφέρης για να εντυπωσιάζονται οι ξένοι.
Ιδέες, εν ολίγοις, μόλις ένα σκαλί παραπάνω από την αρχαιοπρεπή βλαχιά των Σκοπίων, αλλά στην ίδια κατηγορία, με κοινό παρανομαστή την ανασφάλεια της εθνικής ταυτότητας.
Άλλη μια εκδήλωση του θλιβερού κόμπλεξ του Νεοέλληνα, που θέλει όσο τίποτε άλλο να πάρει από κοντά τον ξένο και ισχυρό και, με τη δέουσα συγκαταβατικότητα, να του πει: «Ελα ’δώ, ρε... Ελα ’δώ να σου δείξω ποιος είμαι».
Και, πάντως, δεδομένης της πρόθεσης των εμπνευστών να περιλαμβάνονται και οι Κένταυροι στην υποβρύχια γλυπτοθήκη των τσιμεντένιων αριστουργημάτων, πού κολλάει το Τμήμα Ιχθυολογίας; Πουθενά δεν αναφέρονται γοργόνες στη θεματολογία του πάρκου.
Εδώ χρειαζόταν μάλλον Τμήμα Ζωολογίας, ενδεχομένως και Κτηνιατρικής – αμφότερα μεγάλης χρησιμότητας γενικώς στον κόσμο του Υπαρκτού Ελληνισμού.
ΥΓ.: Ο,τι στοίχημα θέλετε, η ιδέα πρέπει να ενθουσίασε τον Δ. Μάρδα, που έχει μια ροπή από μικρός...
Σ.Κ.
